ื้อขนาดใหญ่นั้น ยื่นมันเหลียงเสี่ยวเล่อ เขากล่าวว่า รับไปและกินมัน ระวังด้วยมันร้อนมาก
เหลียงเสี่ยวเล่อบิดมือของนางและฉีกมุมของเสื้อผ้าของนางเพื่อเช็ดทำความสะอาดสิ่งสกปรกบนมือของนาง นางรับมันอย่างอ่อนโยน เมื่อมันได้เย็นลงนางก็กัดมันคำใหญ่อย่างไม่ระมัดระวังถึงภาพลักษณ์เลยแม้แต่น้อย
เหลียงเสี่ยงเล่ออาจจะหิวเพราะหลังจากที่นางได้กินเนื้อชิ้นนั้นลงไปแล้ว นางยังคงจ้องไปที่ชิ้นส่วนที่เหลือด้วยดวงตาที่โหยหา
เจี้ยนเฉินยิ้มและฉีกเนื้อขนาดใหญ่ เขาส่งมันไปยังเหลียงเสี่ยวเล่อและกล่าวว่า รับไปและกินมัน .
เห็นชิ้นส่วนของเนื้อสัตว์วางไว้ตรงด้านหน้าของนาง เหลียงเสี่ยวเล่อลังเลเล็กน้อยและในท้ายที่สุดก็ยังไม่ยื่นมือออกไปรับมัน แต่นางจ้องมองเจี้ยนเฉินและเถี่ยต้าและถามเบา ๆ ว่า ถ้ามันหมด แล้วพวกเจ้าจะกินอะไร?
เถี่ยต้าหัวเราะ ไม่ต้องกังวล เรายังมีอีกหนึ่ง มองดูไปที่ใต้ต้นไม้นั่น ในขณะที่เขากล่าวว่า เถี่ยต้าขยายความโดยการชี้นิ้วไปในทิศทางนั้น
เหลียงเสี่ยวเล่อ มองไปยังที่ที่เถี่ยต้าชี้และนางสังเกตเห็นจนแน่ใจว่าใต้ต้นไม้ใหญ่ ในบริเวณนั้นมีสัตว์อสูรที่นางไม่รู้จักล้มลงอยู่ ขาข้างหนึ่งของมันได้หายไปแล้วและพื้นดินก็เต็มไปด้วยเลือดสด
จ้องมองที่ซากสัตว์อสูร เหลียงเสี่ยวเล่อกลืนน้ำลายอย่างหนักและกล่าวว่า พวกเจ้าช่างน่ากลัวจริง ๆ เพียงคิดว่าแค่พวกเจ้าสองคนก็สามารถฆ่าสัตว์อสูรระดับ 1 ได้
เชอะ … เจ้าหมายความว่าอย่า
