ับข้า เจ้าเบื่อที่จะมีชีวิตอยู่แล้วใช่หรือไม่ ? คนพูดเริ่มที่จะตะโกนออกมาเสียงดัง ก่อนที่จะเอื้อมมือไปตบใบหน้าเจี้ยนเฉิน
เห็นฝ่ามือที่กำลังจะมาสัมผัสใบหน้าของเขา เจี้ยนเฉินจ้องมันด้วยแววตาที่ว่างเปล่าทันที ก่อนจะกลายเป็นแววตาที่เฉียบคมและประกายตาของเขาสร้างความหนาวลึกลงไป เขายกมือข้างขวาของเขาเองขึ้นเพื่อป้องกันมือที่เข้ามาอย่างรวดเร็วเกินกว่าที่ลูกศิษย์คนอื่น ๆ จะตอบสนองออกมาได้ทัน หลังจากสกัดกั้นมือของลูกศิษย์ซึ่งมาได้เพียงครึ่งทางก่อนจะปะทะใบหน้าของเขา เจี้ยนเฉินยกเท้าของเขาขึ้นและเตะไปยังหน้าอกของลูกศิษย์คนนั้น ด้วยการหอบเล็ก ๆ ของลูกศิษย์ที่ถูกส่งลอยถอยหลัง ก่อนที่เขาจะล้มลงลงบนพื้นดินอย่างแรง
เหตุการณ์ได้เกิดขึ้นอย่างกะทันหัน น่าแปลกใจที่ลูกศิษย์ทั้งสามคน ไม่มีใครสักคนในพวกเขาคิดว่าเป้าหมายที่ง่ายนั้นจะกลายเป็นเช่นนี้ ก่อนที่พวกเขาจะตอบสนอง เจี้ยนเฉินได้เตะสหายของเขาเช่นนี้
แต่ในไม่ช้า พวกเขาเริ่มที่จะได้สติกลับคืนและเริ่มเหงื่อตก พวกเขาทั้งหมดได้ข้อสรุปโดยไม่จำเป็นต้องมีการปรึกษาหารือระหว่างกันว่าพวกเขาต้องการที่จะจัดการเจี้ยนเฉิน
แม้พวกเขาจะรู้ว่าเจี้ยนเฉินมีความแข็งแกร่งไม่ธรรมดา แต่พวกเขาเหล่านี้ก็อาละวาดมาทั่วสำนักคากัตอย่างไม่ได้เกรงกลัวใคร แม้ว่าเจี้ยนเฉินจะแข็งแกร่ง แต่พวกเขาสี่คนร่วมมือกันแล้วยังต้องกลัวอะไรกัน ไม่เพียงแต่เท่านั้น พวกเขายังมีตระกูลใหญ่หนุนหลังอยู่ ย่
