่นใจ ในขณะที่เขาร้อง พี่ใหญ่ ดูให้ดี เจี้ยนเฉินคว้ากิ่งไม้นั้นได้อย่างสมบูรณ์ก่อนจะเดินตรงไปยังต้นไม้เล็ก ๆ ที่อยู่ในบริเวณใกล้เคียง
การเคลื่อนไหวของเขาไม่ได้รวดเร็วนัก ในความเป็นจริงเรียกได้ว่ามันช้ามาก เคลื่อนไปยังต้นไม้ทีละน้อย เขาสัมผัสกับต้นไม้ กิ่งไม้ซึมผ่านเข้าไปในต้นไม้อย่างช้า ๆ จนกระทั่งมันเสียบลึกผ่านทะลุต้นไม้ไป
เจียงหยางหู่ได้แต่ตกตะลึง ในความเงียบ ขณะที่เขามองไปยังต้นไม้ที่ทะลุผ่าน เขาอ้าปากกว้างชนิดที่ว่าพอจจะยัดไข่ไก่เข้าปากได้เลยทีเดียว ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยท่าทีเหลือเชื่อ
น้องสี่ เจ้าทำเช่นนั้นได้อย่างไร? เจียงหยางหู่ตัวสั่นด้วยความหวาดกลัว แม้หัวใจของเขาจะเต้นกระหน่ำอย่างรุนแรงขณะที่สายตาของเขายังคงจับจ้องไปยังต้นไม้
ด้วยรอยยิ้มจาง ๆ เจี้ยนเฉินตอบว่า พี่ใหญ่ ความจริงแล้วมันไม่ได้ยากที่จะทำเช่นนี้ ตราบใดที่ท่านผสานพลังเซียนของท่านกับกิ่งไม้แล้ว แม้ว่ามันจะเป็นเพียงแค่กิ่งไม้ปกติมันก็สามารถเป็นอาวุธที่คมได้ ถ้าหากเราแข็งแกร่งมากพอ กิ่งไม้นั้นก็สามารถตัดผ่านอย่างง่ายดายราวกับใช้กระบี่เหล็ก
ผสานพลังเซียนและกิ่งไม้ … ” คิ้วของเจียงหยางหู่ขมวดเข้าหากัน ท่ามกลางความสนใจนั้น เขาพึมพำ ทันทีที่เขาคว้ากิ่งไม้บนพื้นและทำตามคำแนะนำของเจี้ยนเฉิน เริ่มที่จะผสานพลังเซียนลงบนกิ่งไม้
ปัง
ในเวลานี้เอง ขณะที่พลังเซียนสัมผัสกับกิ่งไม้ กิ่งไม้นั้นก็ระเบิดออกและแตกออกเป็นชิ้น ๆ กลางอาก
