พูดเสียงต่ำ
“เจียงไป่ บ่าวรับใช้สองคนที่กล้าล่วงเกินเซียงเอ๋อในครัว ข้าจะให้เจ้าขับไล่พวกมันออกจากคฤหาสน์ ฮืมม! เป็นเพียงแค่บ่าวรับใช้ชั้นต่ำ แต่พวกมันกล้าล่วงเกินบุตรชายของข้า เจียงหยางป้า โดยปราศจากความเกรงกลัว”
เจียงไป่หัวเราะและพูดสั้น ๆ “นายท่าน ชายรับใช้สองคนนั้นถูกขับไล่ออกไปเรียบร้อยแล้ว แม้ว่าคนหนึ่งจะถูกแนะนำโดยฮูหยินใหญ่ หลิงหลง อีกคนเป็นน้องชายของหัวหน้าผู้คุ้มกัน แต่ตั้งแต่พวกเขากล้าตอแยนายน้อยสี่ ก็ไม่มีเหตุผลที่พวกเขาจะอยู่ภายในคฤหาสน์แห่งนี้อีกต่อไป มิฉะนั้น ข้าคงไม่กล้าออกไปบริเวณนอกคฤหาสน์เจียงหยางอีกครั้งแน่”
ในห้องที่ถูกประดับอย่างกว้างขวาง มีเจียงหยางเค่อที่นอนอยู่บนเตียงด้วยใบหน้าซีดเผือด เขาเริ่มจ้องไปที่ผ้าพันแผลที่ถูกพันเมื่อเร็ว ๆ นี้บริเวณท้องของเขา
ที่ขอบเตียงมีมารดาของเจียงหยางเค่อ หยูเฟิงหยาน นั่งอยู่ด้วยความกังวลไกล นางอยู่ไม่ห่างจากบุตรชายของนาง ไม่ไกลจากนั้น เจี้ยนเฉินและมารดาของเขา ไป๋หยุนเทียน นั่งอยู่ด้วย ไม่เพียงเท่านั้น ป้าใหญ่หลิงหลงและป้ารองไป๋ยู่ซวง และพี่รอง เจียงหยางหมิงเยว่ ทั้งหมดก็ยืนอยู่บริเวณรอบเตียง
หยูเฟิงหยานจ้องมองไป๋หยุนเทียนด้วยความโกรธ “น้องสี่ ลูกชายของเจ้าได้ฝ่าฝืนกฎ โจมตีเค่อเอ๋อด้วยอาวุธที่อันตรายยิ่ง โชคดีที่เค่อเอ๋อของข้าไม่ได้รับบาดเจ็บสาหัส มิฉะนั้น ใครจะรู้ว่ามันจะเกิดอะไรขึ้น ? “
เจี้ยนเฉินมีสีหน้าบึ้งตึงหลังจากที่ได้
