ฟังนางกล่าว เขาไม่อาจยอมรับคำกล่าวของนางได้ “ท่านจะต่อว่าข้าไม่ได้ มันเป็นพี่สามเองที่บอกให้ข้าต่อสู้กับเขา บาดแผลเล็กน้อยเช่นนี้มันย่อมไม่อาจหลีกเลี่ยงได้ นอกจากนั้น ข้ายังไม่ได้ใช้อาวุธอันตรายอันใดเลย แต่มันเป็นเพียงแค่กิ่งไม้ ถ้าหากต้องการจะต่อว่าใคร คงต้องต่อว่าพี่สามที่ฝีมืออ่อนด้อยเอง”
ใบหน้าของหยูเฟิงหยานซีดเผือดขณะจ้องมองเจี้ยนเฉิน คำกล่าวของเจี้ยนเฉินมีความเป็นไปได้และนางก็ไม่อาจปฏิเสธพวกมันได้ไม่ว่าในทางใด
แค่คิดเกี่ยวกับมัน อย่างไรคนที่พูดมันออกมากเป็นเพียงแค่เด็กเท่านั้น สวรรค์ก็ไม่อาจเชื่อว่า คำพูดที่ว่า “ถ้าหากต้องการจะต่อว่าใคร คงต้องต่อว่าพี่สามที่ฝีมืออ่อนด้อยเอง” ใบหน้าของหยูเฟิงหยานเปลี่ยนจากเขียวเป็นขาวสลับกันอย่างรวดเร็ว คำพูดเช่นนั้นมันไม่ได้หมายความว่าลูกชายของนางอ่อนแอกว่าคนพิการผู้ซึ่งไม่สามารถบ่มเพาะพลังเซียนได้หรอกหรือ
ได้ยินในสิ่งที่เด็กคนหนึ่งกล่าวโจมตีหยูเฟิงหยาน ช่วยไม่ได้ที่ไป๋ยู่ซวงจะหัวเราะออกมา ขณะที่หลิงหลงนั่งอยู่ด้วยใบหน้าที่ไม่แสดงความรู้สึกใดใด
