นใดนั้นเขาพูด แล้วขว้างขวานนั้นกลับไปยังเจียงหยางเค่อหลังจากจับขวานที่ถูกขว้างมาอย่างง่ายดาย เจียงหยางเค่อเริ่มรู้สึกคลางแคลงใจ “น้องสี่ เจ้าจะต้องการสู้กับข้าด้วยมือเปล่า?”เจี้ยนเฉินเริ่มหัวเราะขณะที่เขาสั่นศีรษะ คว้าเอากิ่งไม้ที่ยาวราว 1 เมตร ริดกิ่งไม้เล็ก ๆ ออกไป ในมือขวาเจี้ยนเฉินมีเพียงกิ่งไม้อันเดียว“นี่เป็นอาวุธข้า” ยกกิ่งไม้ในมือ เจี้ยนเฉินหัวเราะอย่างอ่อนโยนเจียงหยางเค่อจ้องมองกิ่งไม้เล็ก ๆ ที่ซึ่งมีขนาดเท่าตะเกียบในมือของเจี้ยนเฉินก็เริ่มหัวเราะ เขาไม่เพียงไม่โกรธ เขาอาจจะทำให้เจี้ยนเฉินพ่ายแพ้ได้อย่างง่ายดาย ในที่สุดความฝันที่จะทำให้เจี้ยนเฉินกลายเป็นไอ้งั่งก็ได้มาถึง เจียงหยางเค่อรู้สึกมีความสุขเจียงหยางเค่อกระชับขวานในมือ “น้องสี่ ระวังตัวให้มาก พี่สามของเจ้าจะเริ่มโจมตี!” ทันใดนั้นหลังจากพูดจบ เจียงหยางเค่อพุ่งตรงไปหาเจี้ยนเฉินราวกับพายุด้วยขวานในมือ ก่อนจะเหวี่ยงลงไปหาเจี้ยนเฉินขวานนี้อาจจะไม่สามารถสร้างรอยแผลที่ถึงชีวิต ดังนั้นเจียงหยางเค่อจึงไม่รอช้าที่จะเหวี่ยงมันด้วยความแข็งแกร่งของตนขาของเจี้ยนเฉินก้าวไปข้างหน้าหลบหลีกขวาน เหวี่ยงกิ่งไม้นั้นออกไปด้วยความเร็วอันน่ากลัว ทันใดนั้นกิ่งไม้นั้นก็คล้ายกับมีพลังอำนาจอะไรบางอย่าง ท่าทีของเจี้ยนเฉินเปลี่ยนไปอย่างทันที เขาก้าวอย่างกดดันไปข้างหน้า จากกิ่งไม้ธรรมดากลายเป็นคมกระบี่แห่งความตายในมือเขาเจี้ยนเฉินเหวี่ยงกิ่งไม้แ
