ะเกิดอะไรขึ้น และลึก ๆ แล้วเขาต้องการให้เหตุการณ์เช่นนี้เกิดขึ้น เขาคิดว่าถ้าเป็นเช่นนี้ไปเรื่อย ๆ ในอนาคต ยามเขาจะออกไปจากคฤหาสน์คงง่ายกว่านัก ถ้าเขายังคงถูกขนามนามว่าอัจฉริยะ การออกจากคฤหาสน์จะไม่ง่ายนัก และอย่างน้อยที่สุดเขาไม่จำเป็นต้องได้รับการอนุมัติจากใคร พวกเขาจะเพิกเฉยยามเมื่อเขาออกจากคฤหาสน์
“เซียงเอ๋อ…เซียงเอ๋อ” เสียงเรียกดังมาจากเตียง ในที่สุดมารดาของเจี้ยนเฉินก็ได้ตื่นขึ้น
หลังจากที่ได้ยินมารดาเรียกชื่อ เจี้ยนเฉินก็ดึงความคิดกลับมาทันที ทันใดนั้นเขาเดินไปรอบ ๆ และมองดูที่นาง “ท่านแม่ ลูกอยู่ที่นี่ ท่านแม่เป็นเช่นไรบ้างขอรับ ? “
ไป๋หยุนเทียนจ้องมองอย่างซับซ้อนและพูดอย่างร้อนรน “มารดาของเจ้าสบายดี แต่เซียงเอ๋อ… อ่า…” ขณะที่กล่าว บนใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยสีหน้าหลากหลายอารมณ์ที่ปรากฏขึ้นมา ทั้งความเศร้าโศก ความเสียใจและแม้กระทั่งความเจ็บปวด
“น้องสี่ อย่าได้สนใจปัญหานี้มากนัก เซียงเทียนมีความชาญฉลาดตั้งแต่เกิด แม้จะน่าเสียดายที่เขาไม่สามารถบ่มเพาะพลังเซียนได้ แต่ในความคิดของข้า เซียงเทียนไม่ใช่คนธรรมดา หลังจากทั้งหมดแล้ว ข้าก็ยังไม่เห็นคนในตระกูลคนไหนฉลาดไปกว่าเขาเลย” ไป๋ยู่ซวงยังคงเอ่ยปลอบใจแก่ไป๋หยุนเทียนที่ยังคงเศร้าสลด
ไป๋หยุนเทียนยกศีรษะของนางขึ้นช้า ๆ “ข้าเข้าใจความข้อเท็จจริงนี้ดี” นางต้องมองไปที่เจี้ยนเฉินอย่างอ่อนโยน เริ่มหันไปลูบศีรษะด้านหลังอย่างทะนุถนอม “เซียงเอ๋
