อ เจ้าอย่าได้เสียใจ ป้าสองของเจ้ากล่าวได้ถูกต้อง แม้ว่าเจ้าจะไม่สามารถบ่มเพาะพลังเซียน เจ้ายังคงฉลาดกว่าเด็กคนอื่นนัก เพียงแต่พวกเรายังไม่ทราบสิ่งที่เหมาะสมกับเจ้าเท่านั้น”
เจี้ยนเฉินรู้สึกลังเลใจ เมื่อได้ยินมารดากล่าวเช่นนั้น แม้ว่ามารดาเขาจะฟื้นขึ้นมา เขากลับไม่ได้รู้สึกดีขึ้นเลย ในความเป็นจริง เขาต้องการที่จะบอกกับทุกคนในที่นี้ โดยเฉพาะกับมารดาของเขา เขาต้องการที่จะบอกว่า เขาไม่ใช่คนพิการ เขาไม่ใช่ว่าไม่สามารถบ่มเพาะพลังเซียนได้ แต่เจี้ยนเฉินเลือกที่จะอดทนอดกลั้น “ท่านแม่อย่ากังวลไป ลูกจะไม่ทำให้ท่านผิดหวัง”
เขาใช้เวลาหลังจากนั้นทั้งวันโดยการขลุกอยู่บนเตียงของมารดาเขาตลอดก่อนที่จะจากไปในยามกลางคืน เจียงหยางป้าไม่ได้ลดความสนใจในภรรยาของเขา แต่เขาจะจากไปอย่างรวดเร็วเมื่อเจี้ยนเฉินเข้ามา ทัศนคติของเจียงหยางป้าแตกต่างไปอย่างสิ้นเชิงเมื่อเปรียบเทียบกับก่อนหน้านี้ ด้วยเวลาที่ผ่านไปทีละน้อย ทำให้เจี้ยนเฉินกระจ่างชัดว่าเจียงหยางป้าเลิกให้ความสนใจเขา เจี้ยนเฉินก็ยังคงมีสีหน้าเยือกเย็น
ผ่านไปชั่วพริบตา สี่ปีหลังจากที่การทดสอบพลังเซียนของเจี้ยนเฉิน ระหว่างวันที่เขาไม่ได้ยุ่ง เจี้ยนเฉินจะปิดปากเงียบอยู่ในห้องและฝึกฝนอย่างต่อเนื่อง ผลการฝึกฝนในตอนนี้ เมื่อพิจารณาจากที่มันยาวนานกว่าในอดีต ยาวนานมาก เจี้ยนเฉินจะไม่ได้ออกไปจากห้องของเขาตลอดวัน
ในสี่ปีนี้ ฐานะของเจี้ยนเฉินในตระกูลตกต่ำลงไปอย่างม
