บทที่91 เมื่อไหร่ฮูหยินเมิ่งจะจุกอกตายเสียที (1)
ดวงตาของเขาเปี่ยมไปด้วยความจริงใจและคาดหวัง
ฝีเท้าของเมิ่งซีโจวพลันชะงักลงเล็กน้อย นางเอียงกายหันข้างกลับมา
แสงตะวันลอดผ่านช่องหน้าต่าง สาดต้องลงบนเรือนร่างนั้น ขับเน้นส่วนเว้าส่วนโค้งที่งดงามให้ดูโดดเด่นยิ่งขึ้น
นัยน์ตาคู่นั้นที่โผล่พ้นออกนอกผ้าคลุมหน้า แฝงรอยยิ้มเจ้าเล่ห์อยู่เสี้ยวหนึ่ง สายตาทั้งสองจ้องลึกลงไปในดวงตาของจ้าวหัง แล้วเสียงหวานกังวานใสราวหยกกระทบกันของนางก็เปล่งดังขึ้น
“เช่นนั้น วันนี้…ข้าชื่อจ้าวเหยาดีหรือไม่?”
ยังไม่ทันสิ้นวาจาดีนัก นางก็หมุนกายเดินจากไปอย่างอ่อนช้อย แล้วก็พลันกลืนหายไปกับฝูงชนเบื้องหน้า
“จ้าว…เหยา?
จ้าวเหิงนิ่งงันอยู่กับที่โดยสมบูรณ์ ประหนึ่งต้องมนตร์สยบกายา เขาพึมพำทวนชื่อนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ในใจประหนึ่งผืนน้ำสงบที่ถูกหย่อนก้อนหินลงไป จนเกิดเป็นระลอกคลื่นแผ่กระเพื่อมออกไปครั้งแล้วครั้งเล่า
“ใช้แซ่ตระกูลของข้า นำหน้าชื่อของเจ้าอย่างนั้นรึ?”
ความคิดนี้ราวอัสนีบาตฟาดผ่าลงกลางใจของจ้าวหังอย่างฉับพลัน!
แล้วอาการสั่นสะท้านสายหนึ่งที่ยากจะพรรณนา พลันแผ่ซ่านไปทั่วสรรพางค์กายของเขาในชั่วพริบตา หัวใจเต้นกระหน่ำรุนแรงอย่างบ้าคลั่งเกินจะควบคุม เต้นเร็วเสียจนเขารู้สึกเวียนศีรษะไปหมด ราวกับเพิ่งสะดุ้งตื่นจากฝันร้ายก
