เพราะนึกชื่นชมในตัวท่านเซียวเหยาเค่อเหมือนกัน จึงรู้สึกว่าพวกเราน่าจะพูดคุยได้ถูกคอ…”
นางพยายามฉุดม้าป่าที่หลุดบังเหียนไปไกลอย่างจ้าวหัง ให้กลับคืนสู่เส้นทางอันถูกต้อง
“ข้าเข้าใจ! ข้าเข้าใจดี!” จ้าวหังพยักหน้ารัวๆประหนึ่งตำกระเทียม สีหน้าเต็มไปด้วยความอ่อนโยนคล้ายจะบอกว่า – แม่นางไม่จำเป็นต้องอธิบาย ข้าล้วนเข้าใจสิ้นแล้ว
จ้าวหังแอบคิดอยู่ในใจว่าไม่ควรบีบบังคับให้นางต้องยอมรับ ฐานะที่พิเศษเช่นนี้ ระมัดระวังไว้มากหน่อยย่อมเป็นเรื่องสมควรแล้ว
เข้าใจกับผีน่ะสิ!
“กแห่งใต้หล้านี้ เกรงว่าคงมีท่านผู้เดียวกระมังที่เข้าใจกระจ่างสิ้นทุกประการ!”
เมิ่งซีโจวเพียงสัมผัสได้ถึงความรู้สึกอ่อนล้าสายหนึ่ง ที่ถาโถมเข้าสู่หัวใจตน เป็นครั้งแรกที่นางสัมผัสได้เลือนรางว่า มีเค้าที่เรื่องราวกำลังจะดำเนินหลุดพ้นจากการควบคุมของตน
เห็นชัดว่าการฝืนอธิบายไปในยามนี้ล้วนแต่ไร้ประโยชน์ มิหนำซ้ำยิ่งอธิบายอาจยิ่งนำพาให้เข้าใจผิดมากขึ้น เมิ่งซีโจวจึงข้ามหัวข้อเหลวไหลพิลึกพิลั่นนี้ไปอย่างฉับพลัน
เมื่อแผนการภายหน้าดำเนินไป ฐานะคุณหนูใหญ่สายตรงแห่งจวนโหวของนางย่อมต้องถูกเปิดเผยเข้าสักวัน ทว่าในขณะนี้ นางยังมิได้เอ่ยปากยอมรับการคาดเดานั้นด้วยตนเอง ฉะนั้นแล้ว การคาดคะเนเหนือฟ้าเหนือดินของจ้าวหังในยามนี้ ท
