้า แต่สุดท้ายกลับมิอาจสมหวัง ความรักความแค้นที่พัวพันรัดรึง จนยากจะตัดขาดได้หมดสิ้น
เดิมทีนางคิดว่า คนอย่างจ้าวหังผู้เป็นดั่งจอมมารป่วนแผ่นดินนี้ คงจะชื่นชอบเรื่องเล่าแห่งยุทธภพที่ทั้งรักแรงแค้นแรง ดื่มโลหิตล้างแค้นอย่างสะใจเสียมากกว่า ไม่คาดคิดเลยว่าเขากลับลุ่มหลงในงานเขียนที่ซาบซึ้งกินใจเล่มนี้แทน
“คำว่า ‘รัก’ นี้… ช่างยากนัก…”
ไม่รู้ว่าจ้าวหังนึกไปถึงสิ่งใดเข้า จึงได้ส่ายหน้าร่ายโคลงกลอนออกมา สีหน้าฉายแววหม่นเศร้า ดูขัดกับบุคลิกคุณชายเสเพลของเขาเสียจนดูแปลกตานัก
ทันใดนั้น เขาก็หันมองมาทางเมิ่งซีโจวด้วยแววตาร้อนแรง พลางย้อนถามกลับมาว่า
“แล้วแม่นางเล่า? ชื่นชอบงานเขียนชิ้นใดเป็นที่สุด?”
“จะว่าไปก็น่าแปลก วันนั้นที่ข้าได้พบคุณชายครั้งแรกที่หอร้อยรสชาติแห่งนี้ เพียงมองจากไกลๆปราดหนึ่ง กลับรู้สึกว่าคุณชายเป็นผู้ที่มีสง่าราศีไม่ธรรมดา ทั้งยังเกิดความรู้สึกคุ้นเคยอย่างประหลาด ราวกับว่า… เราทั้งสองได้เคยรู้จักกันมาตั้งแต่ชาติปางก่อน”
เมิ่งซีโจวเริ่มกล่าวถ้อยคำเลี่ยนหูเหล่านั้นออกมาอีกครา จนแม้แต่ตัวนางเองยังถึงกับขนลุกซู่
“งานเขียนที่ข้าชื่อชอบที่สุดนั้น เป็นเล่มเดียวกับคุณชายพอดี”
“ชอบงานเขียนชิ้นเดียวกันรึ?!”
ดวงตาของจ้าวหังเบิกกว้างกลมโตในชั่วพริบตา ก่อนจะระเบิดประกายยินดีมากมายออกมา!
นี่ช่าง
