บทที่83 สมแล้วที่เป็นพี่น้อง กระทั่งเป็นลมยังพร้อมกัน! (1)
คำขู่ไร้สุ้มเสียงของเมิ่งหนานอี้นั้น เกือบทำให้เมิ่งซีโจวต้องหลุดหัวเราะออกมาต่อหน้าแล้วจริงๆ
สีหน้าท่าทางเช่นนี้ช่างคุ้นตายิ่งนัก!
ในห้วงจังหวะนั้นเอง ใบหน้าของผู้ใหญ่บ้านแห่งหมู่บ้านเสี่ยวเหอ ก็พลันปรากฏซ้อนทับเข้ากับใบหน้าของเมิ่งหนานอี้ — เจ้าสารเลวเฒ่านั่น ก่อนหน้าก็มักชอบวางท่ามั่นอกมั่นใจ พ่นปล่อยวาจาอาฆาตอย่างฮึกเหิมเช่นนี้เหมือนกันมิใช่รึ?
แล้วผลเป็นเช่นไรเล่า?
รุ่งขึ้นอีกวัน เขาก็กลายเป็นศพเย็นชืดสิ้นไออุ่นไปแล้วมิใช่รึ
เมิ่งซีโจวไม่เข้าใจจริงๆว่า คนพวกนี้ทั้งที่พ่ายแพ้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า เหตุใดยังเอาแต่ดื้อดึงเพ้อฝัน ว่าตนจะเป็นผู้ชนะได้ในท้ายที่สุดอีก?
ความมั่นอกมั่นใจเช่นนี้ อาจเพราะดวงตามืดบอดมากจนเกินไป จึงได้แปรเปลี่ยนเป็นความหลงตนมาเนิ่นนาน
ครั้นเมิ่งหนานอี้ทำการข่มขู่ไร้เสียงจบแล้ว นางก็จ้องเมิ่งซีโจวตาเขม็งไม่กะพริบ รอคอยที่จะได้เห็นความตื่นตระหนกและหวาดกลัวแม้เพียงเสี้ยวหนึ่งบนใบหน้าของอีกฝ่าย
ทว่า สิ่งที่นางเห็นกลับเป็นเพียงสีหน้าอ่อนใจแขนงหนึ่ง ราวกับจำต้องตามอกตามใจลูกสัตว์ตัวน้อยที่ดื้อด้านไม่รู้จักจำ เอาแต่แยกเขี้ยวขู่คำรามอยู่ร่ำไป
เมิ่งหนานอี้รู้สึกอึดอัดหนักแน่นอยู่กลางอก แต่ก็ทำได
