บทที่84 สมแล้วที่เป็นพี่น้อง กระทั่งเป็นลมยังพร้อมกัน! (2)
ฮูหยินเมิ่งเพียงรู้สึกว่ามีลมหายใจสายหนึ่งอัดแน่นติดค้างอยู่กลางอก จนแทบจะหน้ามืดเป็นลมไปเสียเอง!
นางกดคำก่นด่าสาปแช่งที่แทบหลุดออกจากปากลงอย่างยากเย็น จำต้องเสแสร้งทำเป็นลนลานตกใจ ปากก็พลางร้องเรียกบุตรีสลับซ้ายขวาออกมาเสียงดัง
“หนานหนาน! ซีโจว! ลูกแม่! นี่พวกเจ้าสองคนเป็นอะไรไปแล้ว?!”
ละครฉากใหญ่ดั่งภาพฉากสายฝนโปรยปรายพร่างพรมทั่วหล้าเยี่ยงนี้ นักแสดงทั้งสองเล่นได้สมบทบาทเสียจนคนตามน้ำยังต้องหัวหมุนเกือบรับมือไม่ถูก
เมิ่งซีโจวที่หลับตาแสร้งเป็นลมอยู่ กำลังเผยรอยยิ้มบางไร้สุ้มเสียงอยู่ภายใต้ผ้าห่มแพร
ก็แค่แสร้งเป็นลมเท่านั้น ผู้ใดจะแสดงไม่ได้กันเล่า?
เมิ่งหนานอี้เป็นลมทั้งยืน ต่อให้จะพยายามเล่นให้สมบทบาทเพียงใด อย่างมากก็ทำได้แค่ล้มลงไปในวงแขนแข็งทื่อของสาวใช้ ไหนเลยจะสู้นางที่ค่อยๆทิ้งร่างให้ไหลลงภายใต้ผ้าห่มที่แสนนุ่มสบายได้เล่า
เช่นนี้ไม่เท่ากับว่าสามารถตัดสินแพ้ชนะได้ในชั่วพริบตาแล้วรึ? ระดับชั้นสูงต่ำล้วนต่างกันลิบลับ ผลแพ้ชนะย่อมเห็นอยู่ทนโท่แล้วมิใช่รึ?
หมอหลี่จ้องมองภาพสถานการณ์ตรงหน้าที่ราว ‘ซื้อหนึ่งแถมอีกหนึ่ง’ แล้ว ก็ได้แต่รู้สึกว่าการออกตรวจครานี้ช่างมีเรื่องไม่คาดคิดโผล่มาไม่ขาดสายจริงๆ ประหนึ่
