บทที่ 85 ท่านแม่ หัวใจของท่านกลับทั้งโสโครกและบกพร่องยิ่งกว่าจริงหรือไม่?
แต่ผู้ที่นอนอยู่บนเตียงกลับไร้ซึ่งปฏิกิริยาตอบสนองใดๆ ปรากฏเพียงลมหายใจสม่ำเสมอดังทอดยาว ราวกับกำลังนอนหลับใหลอย่างสงบอยู่
“เมิ่งซี อ๊ะ…—หนานอี้!” ฮูหยินเมิ่งโมโหเดือดดาลจนเกือบเรียกชื่อผิด น้ำเสียงพลันแหลมสูงจนบาดแก้วหู ฟังแล้วชวนรู้สึกเสียดแทงหัวใจยิ่งนัก
เมิ่งซีโจวยังคงนอนหลับสนิทแน่นิ่ง ราวกับว่ากำลังหลับใหลอยู่ภายใต้ราตรีอันเงียบสงัดไร้ผู้ใดรบกวน
เพลิงโทสะที่อัดแน่นอยู่กลางอกของฮูหยินเมิ่งนั้น ในที่สุดก็ไม่อาจข่มกลั้นเอาไว้ได้อีกต่อไป!
นางพุ่งพรวดไปถึงหัวเตียงในไม่กี่ก้าว เงื้อมือขึ้นแล้วฟาดฝ่ามือลงอย่างแรง หมายจะตบใบหน้าที่นางเกลียดชังเข้ากระดูกดำนั้นเต็มแรง!
ทว่าในเสี้ยวอึดใจก่อนที่ฝ่ามือนั้นจะฟาดลงถึง เมิ่งซีโจวกลับลืมตาตื่นขึ้นฉับพลัน มือข้างหนึ่งของนางคว้าหมับเข้าที่ข้อมือของฮูหยินเมิ่งซึ่งกำลังฟาดลงมา แรงบีบมหาศาลบดขยี้ข้อมือนั้น ทั้งหนักและไร้ปราณีเสียจนอีกฝ่ายไม่อาจขยับเขยื้อนได้อีก!
ขณะเดียวกัน มืออีกข้างก็รวบชูสองนิ้วตั้งตรงกลายเป็นดัชนีแกร่ง ใช้กลอุบายเดิมซ้ำอีกครา เสียบแทงลงไปยังสีข้างของฮูหยินเมิ่งอย่างแรงจนแทบทะลุร่าง!
ตำแหน่งที่เสียบแทงลงไปนั้น อยู่ระหว่างร่องซี่โครงตรงสีข้างอย่างแม่
