บทที่86 ฮูหยินเมิ่ง หญิงโง่และอัปรีย์
อีกทั้งยังเป็นความอาลัยเพียงหนึ่งเดียวที่หลงเหลืออยู่ หลังจากนางกับชายคนรักได้รู้จักพบพานกัน ได้รักใคร่ผูกพันกัน ทว่ากลับจำต้องพรากจากกัน
ด้วยเหตุนี้ เมิ่งซีโจว บุตรีผู้ลืมตาดูโลกก่อนเมิ่งหนานอี้เพียงก้าวหนึ่ง จึงต้องกลายมาเป็นตราประทับแห่งความอัปยศอดสูที่มิอาจลบเลือนไปจากใจของนาง! เป็นร่องรอยแห่งการที่นางจำต้องศิโรราบต่อชะตากรรม ถูกบีบให้ร่วมหลับนอนกับเมิ่งชินรุ่ย!
ทุกครั้งที่เห็นใบหน้าของเมิ่งซีโจวซึ่งคล้ายคลึงทั้งตนเอง และยิ่งเหมือนกับเมิ่งหนานอี้อย่างมาก ฮูหยินเมิ่งก็ราวถูกกระชากกลับไปยังห้วงเวลาที่เปี่ยมไปด้วยความคับแค้น และไร้ซึ่งหนทางอย่างน่าอดสูในอดีตอีกครา!
ดังนั้น ฮูหยินเมิ่งจึงไม่เพียงเมินเฉยต่อบุตรีผู้นี้ ไม่เพียงไม่คิดไยดีประหนึ่งนางเป็นเพียงอากาศธาตุไร้ตัวตน หากแต่ยังคิดคำนวณวางอุบายและคิดร้ายต่อนางซ้ำแล้วซ้ำเล่า ปรารถนาอยากจะลบนางให้หายไปจากชีวิตของตน!
ความจริงอันบิดเบี้ยวและโหดร้ายเหล่านี้ เมิ่งซีโจวเพิ่งล่วงรู้ในยามก่อนสิ้นลมหายใจในภพชาติก่อน
ในห้วงขณะนั้น ความรู้สึกชิงชังไร้ขอบเขตประหนึ่งลาวาหลอมเดือด ได้แผดเผาวิญญาณของนางจนแทบแหลกสลาย ทว่ามุมปากกลับแยกออกอย่างมิอาจควบคุม เปล่งเสียงหัวเราะอันโศกสลดออกมาอย่างบ้าคลั่ง!
เพราะร
