บทที่87 อิสตรีนางนี้คือเซียวเหยาเค่อ? (1)
ฮูหยินเมิ่งยกมือขึ้นกุมเอวข้างที่ปวดร้าวราวเจียนแตกหักเป็นเสี่ยงไว้แน่น สายตาเย็นเยียบคู่นั้นดุจลิ่มน้ำแข็งอาบยาพิษ จ้องมองมาที่เมิ่งซีโจวด้วยแววตาล้ำลึกคราหนึ่ง
นางมิได้เอ่ยวาจาอาฆาตใดๆออกมาอีก เพียงค่อยๆถอยหลังไปทีละก้าว ฝืนข่มทั้งความเจ็บปวดและจิตสังหารที่พลุ่งพล่านไว้ภายใน สุดท้ายจึงสะบัดกายหันหลังเดินออกจากเรือนไปในทันที
หากยังขืนอยู่ต่อไป มิเพียงนางจะไม่สามารถง้างปากที่แข็งดุจเหล็กกล้าของเมิ่งซีโจว ให้พูดความจริงออกมาแม้เพียงครึ่งคำได้แล้ว นางยังอาจจะไม่สามารถควบคุมสติอารมณ์ของตนเองได้อีก และอาจก่อปัญหาที่ไม่อาจย้อนกลับคืนได้ด้วย
อย่างไรก็ดี ฮูหยินเมิ่งก็คือฮูหยินเมิ่ง นางเป็นผู้ที่มีความเชื่อมั่นในตัวเองสูงนัก ชนิดเกือบจะเข้าขั้นหมกมุ่นเลยก็ว่าได้
ดังนั้น ต่อให้ต้องเผชิญกับความอัปยศและความคลางแคลงใจรุนแรงถึงเพียงนี้ นางก็ยังสามารถข่มจิตใจตนให้สงบลงได้ จากนั้น จึงเริ่มไตร่ตรองเรียบเรียงเรื่องราวทีละขั้นทีละตอนอย่างละเอียด
บุรุษผู้นั้นก็ได้ล่วงลับไปแล้ว… ส่วนผู้ล่วงรู้ความจริงที่เหลือทั้งหมด ไฟแห่งชีวิตล้วนมอดดับ ถูกนางปิดปากจนหมดสิ้นแล้วเช่นกัน แต่หากยังหลงเหลือสักคนสองคนจะเป็นไรไปเล่า? ใช่ว่าจะสายเกินแก้เสียหน่อย?
ความคิดเข
