้าข้างตัวเองประการนี้ เปรียบดั่งโอสถประคองใจ ดังกึกก้องซ้ำแล้วซ้ำเล่าอยู่ในห้วงสมองของนาง
และที่สำคัญ นางเองก็มั่นใจเต็มสิบส่วนว่าเรื่องราวเมื่อครั้งนั้น ไม่มีทางที่จะรั่วไหลออกมาได้อย่างเด็ดขาด!
วาจาเหล่านั้นของเมิ่งซีโจว แม้ฟังดูราวกับแทงตรงถึงขั้วหัวใจ ทว่าแท้จริงแล้วกลับคลุมเครือ มิได้ชี้ชัดสิ่งใดโจ่งแจ้ง อย่างมากที่สุด…ก็คงเป็นเพียงการอาศัยความช่างสังเกตของนาง จับพิรุธจากร่องรอยเล็กๆน้อยๆ แล้วคาดเดาออกมาได้บางส่วนเท่านั้นเอง
ถึงอย่างไร ตลอดหลายปีมานี้ การเฝ้ามองอยู่ในเงามืดของเมิ่งซีโจวนั้น ก็ใช่ว่านางจะสัมผัสไม่ได้แม้แต่น้อย
แต่แม้จะคิดได้เช่นนั้น… ความคลางแคลงเสี้ยวหนึ่ง ก็ยังคงเลื้อยพันจิตใจดุจเถาวัลย์อาบยาพิษอยู่
หรือว่านางจะไปได้ยินเรื่องอะไรบางอย่างมาจากปากของพวกมดปลวกชั้นต่ำ ที่บังเอิญหลุดรอดจากการกวาดล้างปิดปากไปได้?
ฮูหยินเมิ่งหรี่ตาลงซ่อนเขี้ยวเล็บอันตราย ประกายเย็นเยียบพลันสว่างวาบไหวไม่หยุด
แต่ไม่ว่าจะอย่างไร… นังตัวอัปมงคลเช่นนาง ก็อย่าได้หวังว่าจะมีชีวิตยืนยาวนักเลย!
ขอเพียงชะตาหงส์ถูกถ่ายโอนไปให้หนานหนานได้เสร็จสิ้นสมบูรณ์เมื่อใด เมื่อนั้นก็ถึงคราวที่เมิ่งซีโจวสมควรต้องถอนตัวลงจากฉากอย่างสมบูรณ์ และหายสาบสูญไปจากโลกนี้เช่นกัน!
ฮูหยินเมิ่งสูดลมหายใจ
