นยำรุนแรง!
“อึก—อ๊าก!” ฮูหยินเมิ่งถึงกับกรีดร้องลั่นออกมาด้วยความเจ็บปวด “นังคนอกตัญญู! เจ้ากล้าลงมือทำร้ายข้าถึงเพียงนี้เชียวรึ?!”
เมิ่งซีโจวกะพริบตาปริบอย่างน่ารักน่าเอ็นดู ก่อนจะเอ่ยยิ้มๆขึ้นว่า
“ท่านแม่ไม่เคยได้ยินหรือว่า คนที่แสร้งหลับ ปลุกอย่างไรก็ไม่มีวันตื่น? ในเมื่อท่านแม่จงใจฉุดดึงข้าออกมาจากความฝันอันแสนงดงามโดยที่ข้าไม่เต็มใจ เช่นนั้นท่านก็ย่อมต้องจ่ายค่าตอบแทนที่สมควรสิเจ้าคะ~”
นางจงใจเลียนเสียงของเมิ่งหนานอี้ ที่ฟังดูราวกับกำลังออดอ้อนอีกฝ่ายอยู่กลายๆ
ขนทั้งหมดบนแขนของฮูหยินเมิ่ง พลันลุกชูชันขึ้นเรียงตัวแน่นเป็นระเบียบทันใด
เมื่อได้ฟังเมิ่งซีโจวพล่ามวาทะบิดเบือนกลับผิดเป็นถูก กลับดำเป็นขาวอีกครา ฮูหยินเมิ่งก็เพียงรู้สึกว่าเลือดลมในอกเริ่มพลุ่งพล่านตีย้อน ยามนี้นางแทบอยากจะพุ่งเข้าไปฉีกปากที่พ่นวาจาลื่นไหลเจ้าเล่ห์ของนางให้แหลกเสียเดี๋ยวนี้!
ทว่านางกลับไร้ซึ่งเรี่ยวแรง แม้แต่จะอ้าปากโต้กลับยังทำไม่ได้
ฉับพลันนั้นเอง บริเวณบั้นเอวไล่ขึ้นไปถึงซี่โครงด้านข้างก็ขยับคราหนึ่ง พลันบังเกิดเป็นกระแสความเจ็บปวดสุดแสนชนิดเสียดแทงถึงกระดูกแล่นวาบขึ้น เจ็บปวดเสียยิ่งกว่าถูกมีดรนไฟจนใบโลหะแดงฉานเล่มหนึ่งกระหน่ำแทงใส่ไม่ยั้ง! ช่างเหนือความคาดหมายโดยแท้ คิดไม่ถึงว่าดัชน
