บทที่74 อยากหาเรื่องทะเลาะนักรึ? ย่อมจัดให้! (2)
เมิ่งซีโจวอดที่จะยกฝ่ามือขึ้นลูบอกตนเองเบาๆไม่ได้ เพราะเกรงว่าหากไม่ทำเช่นนั้น นางคงทนไม่ไหวจนต้องพะอืดพะอมแทบอาเจียนออกมาเป็นแน่
“เพียงบทลงโทษแค่นี้ยังทนไม่ได้ แล้วจะมีปัญญาขึ้นเป็นพระชายาแห่งองค์รัชทายาทได้อย่างไรกัน?! จะทนรับตำแหน่งฮองเฮาที่มีภารกิจมากมายในภายภาคหน้าได้เยี่ยงไร?!”
เมิ่งชินรุ่ยเดือดดาลจนควันแทบออกหู ชี้หน้าฮูหยินเมิ่งพลางตวาดเสียงดังลั่น
“เจ้าคิดว่าเหล่าสตรีในวังหลังเป็นเพียงเสือกระดาษหรืออย่างไร? หรือเห็นพวกนางเป็นเพียงก้อนเต้าหู้นิ่ม ที่ออกแรงผลักเล็กน้อยก็จะล้มลงได้ หรือไม่ก็แตะนิดสัมผัสหน่อยก็แตกออกเป็นเสี่ยงแล้วอย่างนั้นรึ? เพียงแค่ความคับแค้นใจเล็กน้อยเท่านี้ กลับยังกระเดือกกลืนลงคอไม่ได้ เช่นนั้นก็เลิกคิดเพ้อฝันที่จะอภิเษกเข้าวังหลวงเสียแต่เนิ่นๆเถิด!”
เขาสะบัดมือของฮูหยินเมิ่งทิ้งอย่างไม่ไยดี การกระทำนั้นรุนแรงเสียจนอีกฝ่ายถึงกับเซถอยหลังไปหลายก้าว แล้วตัวเขาก็กลับสะบัดชายแขนเสื้อเดินจากไปโดยไม่แม้แต่จะเหลียวกลับมามองอีก ทิ้งไว้เพียงแผ่นหลังเด็ดขาดไร้เยื่อใย
เมื่อเมิ่งชินรุ่ยจากไปแล้ว เมิ่งซีโจวก็มิได้คิดอยู่ต่อให้เสียเวลาอีก
นางหันไปค้อมกายคารวะต่อฮูหยินเมิ่งซึ่งมีสีหน
