บทที่72 ‘พี่หญิง’ คงจะมีอารมณ์สุนทรีย์มากกระมัง?
สีหน้าของเมิ่งชินรุ่ยแปรเปลี่ยนจากเขียวคล้ำเป็นดำทะมึน ดูน่าสะพรึงอย่างเปิดเผยมิมีกักเก็บ จนสามารถมองออกด้วยสองตาอย่างชัดเจน สีหน้าของเขายามนี้ยิ่งกว่าเมฆอึมครึมก่อนพายุบ้าคลั่งจะโหมกระหน่ำเสียอีก
เขาจ้องมองบุตรีที่เพิ่งจะฟื้นคืนสติขึ้นมา ก็กล้าด่าทอตนว่าเป็น ‘บ่าวชั้นต่ำ’ อย่างไม่วางตา ทุกถ้อยคำที่เปล่งออกมาเย็นเยียบดุจเกล็ดน้ำแข็งที่รอดจากไรฟัน
“บ่าวต่ำช้าผู้นั้น-คือ-บิดา-ของ-เจ้า-เอง!!”
วาจาประโยคนี้ดุจอัสนีบาตฟาดผ่าลงกลางศีรษะของเมิ่งหนานอี้อย่างจัง!
นางได้สติอย่างฉับพลันทันใด เมื่อเห็นชัดเจนว่าผู้ที่ยืนอยู่เบื้องหน้าตนนั้น แท้จริงคือบิดาที่กำลังโมโหเดือดดาลจนผมแทบชี้ฟู! ความหวาดกลัวใหญ่หลวงพลันแล่นเข้าครอบงำในชั่วพริบตา!
ร่างของนางอ่อนยวบ ก่อนจะทรุดลงไปคุกเข่ากับพื้นทันที กล่าวด้วยน้ำเสียงสั่นระรัวจนแทบฟังไม่ได้ความ
“ทะ…ท่านพ่อ โปรดอภัยให้ลูกด้วย! ลูก…ลูกสะลึมสะลือมิรู้เนื้อรู้ตัวเพราะเพิ่งตื่นนอน! ลูกจึงไม่รู้ว่าเป็นท่านพ่อเจ้าค่ะ!”
ห้วงสมองของนางพลันยุ่งเหยิงสับสนงุนงงไปหมด
เกิดเรื่องอันใดขึ้นกันแน่?! ทั้งที่นางนอนหลับอยู่ในห้องของตนแท้ๆ แล้วเหตุใด…เหตุใดจึงมาปรากฏกายอยู่กลางโถงใหญ่ด้วยอาภรณ์ที่ไม่เรียบร้อยเช่นนี้เล่า?! มิหนำ