บทที่71 ลงยาสลบหนักมือเกินไปหน่อยกระมัง?
ภายในโถงใหญ่ยามนี้ บรรยากาศอบอวลไปด้วยความเงียบงันดุจป่าช้า มีเพียงเสียงฝีเท้าของฮูหยินเมิ่ง ที่เดินวนไปเวียนมาด้วยความร้อนอกร้อนใจกระวนกระวายยิ่ง
ที่เมิ่งซีโจวสงบนิ่งได้ถึงเพียงนี้ หาใช่ว่านางจะไม่ใส่ใจในความเป็นตายของเมิ่งหนานอี้ หากแต่เป็นเพราะชะตากรรมของเมิ่งหนานอี้ในยามนี้ ได้ถูกกุมไว้แน่นหนาภายใต้เงื้อมมือของนางกับลั่วกู่แล้วต่างหาก
ย้อนเวลากลับไปก่อนหน้าสักเล็กน้อย ตอนที่นางกำลังจะปีนกำแพงกลับเข้าจวนเมื่อคืน
เมิ่งซีโจวได้กดเสียงต่ำ เร่งกระซิบวาจาอย่างฉับไว “ลั่วกู่ ข้ายังมีอีกเรื่องต้องรบกวนท่านให้ช่วยเหลือแล้ว”
ลั่วกู่เพียงตั้งอกตั้งใจรับฟัง
“กลางดึกค่ำคืนนี้ รบกวนท่านช่วยบุกไปที่เรือนหลานจื่อ แล้วแอบพาตัวเมิ่งหนานอี้ออกมาจากจวน อย่าให้นางตื่นเด็ดขาดเชียว ป้อนยากล่อมประสาทสักชนิด ทำให้นางหลับลึกเสียหน่อย จากนั้นก็รอให้ถึงคืนพรุ่งนี้ จึงค่อยหามุมเปลี่ยวไร้ผู้คนสักแห่งโยนนางทิ้งไว้ก็พอ อย่าลืมทิ้งในที่ที่สะดุดตาเสียหน่อย แต่ก็ไม่ถึงกับเป็นที่ที่จะมีคนพบเห็นได้ในทันที”
ผู้ใดจะคาดคิด เมื่อได้ฟังวาจาของนางจนจบ สีหน้าการแสดงออกของลั่วกู่ก็กลับหม่นลงอย่างฉับพลัน ดูประหนึ่งมะเขือม่วงที่ต้องน้ำค้างแข็ง
เดิมเมิ่งซีโจวยังครุ่นคิดถึงรายละ