บทที่67 คุณหนูใหญ่…หายตัวไปแล้ว!? (1)
สิ้นเสียงคำสั่งแล้ว เมิ่งซีโจวก็เอนกายหลบเลี่ยงเล็กน้อยเพื่อเปิดทาง สายตาราบเรียบสงบนิ่งกวาดมองเหล่าสาวใช้จากเรือนฉงหัวที่กำลังยืนรอรับคำสั่งอยู่ด้านนอก ก่อนจะตัดสลับกลับมาหยุดลงที่ใบหน้าขรึมหม่นของเมิ่งชินรุ่ย แล้วจึงค่อยเอ่ยขึ้นว่า
“เช้าตรู่วันนี้ สาวใช้ในเรือนฉงหัวล้วนอยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตา มีเพียงชิงหลีผู้เดียวเท่านั้นที่ออกพ้นประตูเรือนไป”
“เช่นนั้นผู้ที่ไปรายงานท่านพ่อย่อมจะต้องเป็นนางเท่านั้นเจ้าค่ะ เชิญท่านพ่อไต่ถามนางดูเถิด ลูกเองก็ใคร่รู้ยิ่งนักว่าเรื่องที่ลูกมิได้กลับเรือนตลอดทั้งคืนนั้น นางไปเอามาจากไหนกันแน่”
สายตาของเมิ่งชินรุ่ยพลันเคลื่อนไปตามทิศที่เมิ่งซีโจวชี้ ก่อนจะไปหยุดอยู่บนร่างของสาวใช้นางหนึ่ง ซึ่งท่าทางดูสงบเสงี่ยมซื่อสัตย์ จากนั้น เขาจึงได้เอ่ยถามเสียงเรียบ
“ชิงหลีรึ?”
ฝ่ายฮูหยินเมิ่งนั้น เพียงแค่เห็นชิงหลีเข้า หัวใจก็คล้ายถูกยกขึ้นมาจุกอยู่ที่ลำคอฉับพลัน
“พลั่ก!”
ชิงหลีซึ่งมีใบหน้าซีดเผือดไร้สีเลือดอยู่ก่อนแล้ว ยามนี้ทั้งมือทั้งขารีบพาร่างตนคลานเข้าไปคุกเข่าต่อหน้าเมิ่งชินรุ่ยโดยเร็ว เหงื่อเย็นไหลซึมท่วมแผ่นหลังในชั่วพริบตา กระทั่งคำว่า ‘บ่าว…บ่าวมาแล้วเจ้าค่ะ’ ยังมิอาจเปล่งออกมาให้ครบถ้วนได้
เมิ่งซีโจวก้าวย่างไปหยุดตร
