บทที่64 หรือว่า เมิ่งซีโจว…ตายแล้ว? (2)
นอกจวนยามนี้ บรรดาผู้ที่ได้รับคำสั่งให้ออกไปตามหาคุณหนูรองซึ่งหายตัวไปนั้น ต่างกังวลและเกรงว่าชื่อเสียงของจวนโหวจะมัวหมอง จึงทำได้เพียงออกค้นหาทั่วเมืองอย่างเงียบเชียบตลอดทั้งวัน ประหนึ่งแมลงวันไร้หัว แน่นอนว่าย่อมไม่พบสิ่งใดเลย
ครั้นถึงยามสนธยา ต่างก็พากันเดินก้มหน้าคอตกกลับมารายงานผลที่จวน
ส่วนฮูหยินเมิ่งนั้นก็นั่งไม่ติดตลอดทั้งวันเช่นกัน แม้ยืนยังไม่มั่น กระทั่งข้าวสักเม็ดก็ยังกระเดือกกลืนไม่ลง!
กลุ่มนักฆ่าที่นางส่งไปจัดการกับเมิ่งซีโจวนั้น บัดนี้กลับเงียบหายไร้วี่แววราวหินจมสมุทร ไม่มีกระทั่งข่าวคราวส่งกลับมา ทำให้เปลือกตาของนางกระตุกไม่หยุดมาตั้งแต่เมื่อคืน
ตกลงว่าสำเร็จหรือล้มเหลวกันแน่ หรือจะเกิดอุบัติเหตุไม่คาดฝันอันใดขึ้นบ้าง?
เช้านี้นางยังได้รับรายงานจากสาวใช้ ซึ่งเป็นสายที่ตนจัดวางไว้ในเรือนฉงหัว ว่าเมิ่งซีโจวไม่ได้กลับเข้าเรือนตลอดทั้งคืน ฮูหยินเมิ่งได้ฟังยิ่งใจคอว้าวุ่นกว่าเดิม รีบปัดส่งเงินให้อีกฝ่ายไปอย่างลวกๆ
หรือว่า…เมิ่งซีโจวจะตายแล้ว?
เช่นนั้นย่อมไม่ได้เด็ดขาด!
ยามเย็นเมื่อได้ยินข่าวว่าคนที่ส่งออกไปค้นหาตัวนางกลับหาไม่พบ ฮูหยินเมิ่งก็ยิ่งไม่อาจทนนั่งนิ่งเฉยได้อีกต่อไป!
นางรีบสวมหน้ากากแห่งความเศร้าสลดทันที เสแสร้งร้องไห
