บทที่62 มีคนหายตัวไป!
คิ้วของเมิ่งชินรุ่ยพลันขมวดมุ่นฉับพลัน จนยามนี้แทบผูกเป็นปมแน่น เพลิงโทสะสายหนึ่งพลันพุ่งวาบขึ้นสู่ศีรษะ “นี่นางจะก่อเรื่องอันใดอีก?!”
เขาเพิ่งจะรู้สึกได้ไม่นานว่า บุตรีนางนี้ดูเหมือนจะสุขุมหนักแน่นขึ้นจากเดิมบ้างแล้ว บางทีอาจจะคัดเลือกตระกูลที่เหมาะสมให้นางแต่งออกเรือนได้ เพื่อจะสามารถช่วยเกื้อหนุนเส้นทางขุนนางของเขาให้ก้าวไกลยิ่งขึ้น แต่ใครจะคาดเล่า เพิ่งจะสงบได้เพียงสองวัน นางก็กลับมาก่อเรื่องเสื่อมเสียถึงขั้นออกไปค้างคืนนอกจวนอีกแล้ว!
ใบหน้าของเขาเปลี่ยนเป็นหม่นทมิฬยิ่งกว่าเดิม หลังจากใคร่ครวญอยู่ครู่หนึ่ง จึงได้ตวาดเสียงกร้าวว่า “รีบส่งคนออกไปตามหา! ต่อให้ต้องพลิกแผ่นดินหา ก็จะต้องพาตัวนางกลับมาให้ได้!”
ประกายเยียบเย็นฉายวาบผ่านดวงตาทั้งคู่ของเขา น้ำเสียงแฝงไว้ด้วยความอำมหิตเหี้ยมเกรียม “หากตรวจพบว่านางไปมั่วสุมอยู่ภายนอก ทำตัวไร้ยางอายไร้ความสำรวมแล้วล่ะก็…หึ!”
ครั้นกล่าวจบ เขาก็สะบัดชายแขนเสื้ออย่างแรง พกพาโทสะเต็มอกก้าวเดินออกไปจัดการธุระต่อทันที
ชิงหลีผู้มารายงานข่าว ครั้นเสร็จสิ้นหน้าที่ก็รีบเปลี่ยนเส้นทาง ลอบเข้าไปยังเรือนโยวหลานของฮูหยินเมิ่งทันที เมื่อถุงเงินหนักอึ้งตกถึงมือ นางก็ฉีกยิ้มกว้างจนแทบหุบปากไม่ลง ราวกับกำลังมองเห็นชีวิตที่แสนสุข
