สำราญไร้ทุกข์โศกและเต็มไปด้วยอิสระเสรี หลังไถ่ตัวออกจากจวนแห่งนี้ไปอยู่รำไร
“ข้ารู้อยู่แล้วว่าหมากซ่อนตัวอยู่ในเรือนฉงหัวนี้นับว่าก้าวเดินไม่ผิดจริงๆ! ความมั่งคั่งย่อมต้องเสี่ยงเอาชีวิตเข้าแลกเช่นนี้ล่ะ!” นางครุ่นคิดกับตัวเองด้วยความชื่นอกชื่นใจ ฝีเท้าเบาหวิวก้าวเดินมุ่งหน้ากลับไปยังเรือนฉงหัวอย่างอารมณ์ดี
นางยังต้องอยู่ที่เรือนฉงหัวต่ออีกสองวัน รอให้เรื่องราวทั้งหลายสงบลงแล้ว ฝุ่นควันจางหายไปจนสิ้นเมื่อใด นางจึงจะสามารถจากไปได้
ทว่าเมื่อชิงหลีก้าวเข้าสู่ลานเรือนฉงหัวด้วยสีหน้าชื่นบานประหนึ่งสายลมยามวสันต์ฤดู แต่แล้วรอยยิ้มบนใบหน้าของนางกลับแข็งค้างในชั่วพริบตา!
นางเบิกตากว้าง ในเวลากลางวันแสกๆเช่นนี้ นางกลับตกอกตกใจราวพบเห็นภูติผีเข้าเต็มสองตา จ้องเขม็งไปยังเงาร่างหนึ่งที่กำลังก้าวออกมาจากห้องนอน!
เพราะความตระหนกตกใจและหวาดกลัวสุดขีด ถุงเงินในมือของนางจึงได้หลุดร่วงลงมา ก่อนจะตกกระแทกกับพื้นดังตุ้บ!
“เจ้า…เจ้าไปอยู่ในนั้นได้อย่างไรกัน?!” ชิงหลีหลุดร้องเสียงแหลมระคนสั่นเทาออกมาด้วยความตื่นตกใจ
นี่มันเรื่องอันใดกัน?!
เมื่อคืนนางเฝ้าอยู่หน้าประตูห้องตลอดทั้งคืน กระทั่งแมลงวันสักตัวยังไม่สามารถบินลอดเข้าไปได้เลย!
เมิ่งซีโจวพลันหันขวับมามองทันที สายตาของนางจ้องจับไปยังชิงหลี สาวใช้ผ