ู้รับหน้าที่คอยเฝ้าประตูห้องนอนของนาง ยามนี้ฝ่ายนั้นกำลังอยู่ในอาการสะดุ้งตกใจ และเอาแต่ยืนส่ายหน้าไปมาอยู่เช่นนั้น
เมิ่งซีโจวชะงักมือที่กำลังเหยียดกายบิดขี้เกียจ จ้องมองชิงหลีสาวใช้แล้วจึงเอ่ยย้อนถามกลับไปด้วยน้ำเสียงเนิบๆ
“โอ้? ชิงหลี วาจาของเจ้าช่างประหลาดนัก ที่นี่คือเรือนของข้า ห้องนอนก็ของข้า หากข้าไม่อยู่ที่นี่…”
นางจงใจทอดเสียงยาวกว่าเดิม พลางจับจ้องใบหน้าซีดเผือดของชิงหลีเขม็ง
“…แล้วข้าควรต้องไปอยู่ที่ใดเล่า?”
ชิงหลีถูกสายตาคู่นั้นสะกดมองเสียจนหนาวสั่นสะท้านไปทั้งกาย นางเพิ่งตระหนักได้ว่าตนกล่าวพลาดผิดไปแล้ว จึงรีบร้อนแก้ไขทันที
“บ่าวสมควรตาย! บ่าวเพียงแต่…เพียงแต่คิดว่าคุณหนูคงจะเหมือนเมื่อวานกับวันก่อน ออกไปข้างนอกตั้งแต่เช้าตรู่แล้วเจ้าค่ะ…”
เมื่อเมิ่งซีโจวได้ยินเช่นนั้น ก็พยักหน้าอย่างครุ่นคิด ราวกับกำลังตั้งใจฟังคำอธิบายนั้นจริงๆ กระทั่งรอยยิ้มบนใบหน้ายังยิ่งดูลึกล้ำมากขึ้นหลายส่วน
ชิงหลีเพิ่งจะผ่อนลมหายใจออกมาเฮือกหนึ่งด้วยความโล่งอก แต่แล้วก็กลับได้ยินเมิ่งซีโจวเปลี่ยนถ้อยคำอย่างฉับพลัน น้ำเสียงยังคงนุ่มนวลอ่อนโยน ทว่ายามเอื้อนเอ่ยกลับแฝงไว้ด้วยการหยั่งเชิงอยู่หลายส่วน
“ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้เองหรอกรึ เพียงแต่ว่า…”
นางค่อยๆย่างเท้าก้าวเข้าหาอีกฝ่ายอย่างเชื่องช้า
