หาเงินมาให้ข้ากระมัง ใช่หรือไม่?”
นางยกสองมือขึ้นลูบแก้มตนด้วยท่าทางซาบซึ้งใจ ประหนึ่งว่ากำลังปาดเช็ดน้ำตาอยู่ก็ไม่ปาน จากนั้นจึงค่อยสอดถุงเงินเข้าไปในแขนเสื้ออย่างคล่องแคล่ว พลางเอ่ยด้วยใบหน้าที่เปื้อนรอยยิ้มว่า
“ความผูกพันระหว่างนายบ่าวเช่นนี้ ช่างเป็นเรื่องซาบซึ้งสะเทือนฟ้าสะท้านดินเสียจริง ข้าจะต้องจดจำความดีนี้ของเจ้าไว้อย่างแน่นอน ชิงหลี!”
ชิงหลีมองดูเงินค่าไถ่ตัวของตนพร้อมทั้งความฝันถึงโชคลาภวาสนา ที่บัดนี้ค่อยๆหายลับเข้าไปในกระเป๋าของอีกฝ่าย ทว่ากลับไม่สามารถทำสิ่งใดได้ จำต้องก้มหน้ารับคำเพียงอย่างเดียว
เมิ่งซีโจวยิ้มละไมงดงาม ไม่ต่างจากยามที่ชิงหลีรับเงินรางวัลก้อนนี้มาจากฮูหยินเมิ่งแต่แรกเลย อย่างไรเสียก็เป็นเงินที่ได้มาเปล่าๆโดยมิต้องลงแรง
“เช่นนั้นเจ้าก็ลงไปพักเสียเถิด กลางคืนยังต้องเฝ้ายามต่อ ทั้งยังต้องคอยขยันออกไปหาเงินให้ข้าอีก ช่างเหน็ดเหนื่อยเจ้าแล้วนะชิงหลี”
ชิงหลีกลั้นลมหายใจอัดอั้นไว้ในอก ตอบรับเสียงหนึ่งว่า “เจ้าค่ะ” ก่อนจะถอยหนีจากไป
