บทที่56 มันคืออดีตที่ขื่นขมสุดแสน
นับแต่หวนคืนจากความตายมาได้ นางจำต้องฟันฝ่าพงหนาม ทุกย่างก้าวล้วนต้องเดินอย่างระมัดระวัง ประหนึ่งเหยียบยืนอยู่เหนือแผ่นน้ำแข็งบางเฉียบ ที่อาจแตกจนเป็นอันตรายได้ทุกเมื่อ
ตลอดเวลาที่ผ่านมา นางล้วนคิดว่าตนนั้นเดียวดายไร้ที่พึ่งพิง จำต้องเดินลำพังอยู่ในห้วงราตรีอันมืดมิด รับมือกับพายุฝนคมกล้าจากทั่วทุกสารทิศด้วยตัวคนเดียว และอาจแหลกสลายเป็นจุณได้ทุกเมื่อ
ทุกลมหายใจเข้าออกของนาง คล้ายมีเชือกไร้รูปเส้นหนึ่งรัดตรึงแน่นอยู่รอบลำคอ ทำให้นางต้องดิ้นรนอย่างสุดกำลัง และหอบหายใจอย่างยากลำบาก
แต่แท้ที่จริงแล้ว… นางมิได้ต่อสู้อย่างเดียวดายเพียงลำพังเลย
ที่แท้ ในสถานที่ซึ่งนางมิอาจมองเห็น ในทุกค่ำคืนและทุกวันเวลาที่นางเคยคิดว่าตนไร้ที่พึ่งพิงนั้น กลับมีผู้คนคอยปัดป้องลูกธนูจากความมืด และเจตนาสังหารที่ไม่อาจล่วงรู้เหล่านั้นให้อย่างเงียบงันมาโดยตลอด!
เพราะเหตุนี้กระมัง เขาจึงถึงกับส่งกององครักษ์คนสนิทที่แกร่งกล้าที่สุดของตน ให้แปรเปลี่ยนสถานะ มาเป็นองครักษ์เงาคอยพิทักษ์ติดตามอยู่ข้างกายนางแทน!
ความรู้สึกหนึ่งซึ่งยากจะพรรณนาพลันโถมซัดเข้าสู่ห้วงจิตใจของเมิ่งซีโจว จนภายในอกพลันอึดอัดคับแน่น ทั้งเปรี้ยวปร่า ทั้งพองตื้อ ครู่หนึ่งกลับมีไออุ่นสายหนึ่งไหลผ่าน
