บทที่45 นางกำลังไว้อาลัยให้ชู้รัก!
โลหิตทั่วร่างของเมิ่งซีโจวพลันเยียบเย็น ประหนึ่งจะจับตัวเป็นน้ำแข็งในชั่วขณะ! นางรีบเบี่ยงกายวูบหนึ่ง หลบซ่อนตนแนบชิดอยู่ภายใต้เงามืดด้านในบานประตู สะกดกลั้นลมหายใจจนแทบมิกล้าผ่อนออกมาแม้เพียงเสี้ยว
ไม่นานนัก เสียงฝีเท้าก็มาหยุดอยู่ตรงปากประตูห้องชั้นใน พร้อมกับเสียงสตรีที่เจือแววหยอกเย้าและอำมหิตเปล่งดังขึ้นจากด้านนอก ประหนึ่งอสรพิษพิษร้ายกำลังเลื้อยแนบพื้นมาอย่างเชื่องช้า
“น้องหลิว ข้าเพิ่งได้ยินมาว่ามีหัวขโมยตาไม่ถึงมารบกวนเจ้า ข้าจึงต้องรีบมาดูสักหน่อย…”
น้ำเสียงนั้นชะงักงันไปเล็กน้อย ก่อนจะตามมาด้วยเสียงหัวเราะบางเบา ที่เมื่อได้ฟังแล้วกลับชวนให้หนังศีรษะถึงกับด้านชา
“…ไม่รู้ว่าเป็นแขกผู้ใดกัน ดึกดื่นป่านนี้แทนที่จะนอนหลับพักผ่อนอยู่ในห้องของตน แต่กลับวิ่งแจ้นมาเยือนสถานที่โสมมแห่งนี้ได้?”
เป็นฮูหยินเมิ่ง!
…นี่นางถึงกับมาที่นี่ด้วยตนเอง! อีกทั้งยังมาได้รวดเร็วถึงเพียงนี้!
เห็นทีคำสั่งกักบริเวณที่เมิ่งชินรุ่ยได้ประกาศกร้าวไว้ก่อนหน้านี้ สำหรับฮูหยินเมิ่งแล้ว คงจะมิได้ต่างอันใดจากกระดาษเปลือยเปล่า ช่างไร้ราคาความหมายโดยสิ้นเชิง
แผ่นหลังของเมิ่งซีโจวเอนติดชิดบานประตูแนบแน่น ไอเหน็บหนาวเย็นเยียบสายหนึ่งพลันพุ่งทะยานจากแนวกระดูกสันหล
