เป็นเพียงการพิสูจน์ว่า ระหว่างทางนางได้กระทำเรื่องหนึ่งเรื่องใดลงไปเท่านั้นเอง ทว่าเหตุผลที่นางแอบหนีออกนอกจวนไปโดยพลการนั้น ยังอาจสามารถตีความว่าเป็นการหนีตามบุรุษไปได้ดังเดิม!
ฮูหยินเมิ่งพยายามสะกดรอยยิ้มยินดีที่แทบจะเอ่อล้นออกจากลำคอเอาไว้ ก่อนจะรีบส่งคนไปแจ้งท่านโหวอย่างไม่ชักช้าว่า ยามนี้ ‘เมิ่งหนานอี้’ กำลังอยู่ในเรือนของเมิ่งจิ่งหมิง เพื่อทำการไว้อาลัยให้แก่ชายคนรัก และหากเขาได้เห็นกับตาว่า นางปรากฏกายขึ้นที่ห้องของมารดาผู้ให้กำเนิดบุรุษนั้นเพียงลำพังในยามค่ำมืดดึกดื่นเช่นนี้ มิว่า ‘เมิ่งหนานอี้’ จะพยายามแก้ตัวเยี่ยงไร ข้อหาความสัมพันธ์ระหว่างนางกับเมิ่งจิ่งหมิง ก็ย่อมมิอาจลบล้างให้ขาวสะอาดได้อีกแล้ว!
“ท่านพี่ได้โปรดพิจารณาด้วยเถิด ข้าเพียงเป็นห่วงเป็นใยน้องหลิว… ยามนี้นางยังล้มป่วยอยู่ จะสามารถทนฟังเรื่องพรรค์นั้นได้อย่างไรกันเล่า”
น้ำเสียงของฮูหยินเมิ่งเจือความวิตกกังวลและเป็นห่วงเป็นใยได้อย่างพอเหมาะพอดี ฟังดูไม่มากหรือน้อยจนเกินไป นางรีบส่งสัญญาณให้บรรดาบ่าวหญิงสูงวัยที่ติดตามมาด้วยทันที
“ยังไม่รีบเปิดประตูอีก! ท่านพี่จะได้เห็นกับตาตนเองเสียที ว่าข้างในนั้นเป็นตัวอัปยศไร้ยางอายจากที่ใดกัน!”
“ปัง!”
บานประตูถูกกระแทกผลักรุนแรงให้เปิดออก!
บรรดาบ่าวไพร่ที่หิ้วโคม
