ก็จะมาถึงแล้ว ภาพที่เจ้ามาไว้อาลัยให้ชู้รักกลางดึกในเรือนแห่งนี้ แม้แต่ข้ายังถึงกับรู้สึกซาบซึ้งอยู่บ้าง เพียงแต่ว่า…ความสัมพันธ์ของพวกเจ้าทั้งสองนั้น ท้ายที่สุดแล้วก็เป็นสิ่งที่โลกใบนี้มิอาจยอมรับได้อยู่ดี”
ทันใดนั้นเอง เสียงทุ้มต่ำเจือโทสะของเมิ่งชินรุ่ยก็พลันเปล่งดังขึ้นจากนอกประตู
“เกิดเรื่องอันใดขึ้น? ดึกดื่นป่านนี้ยังจะเอะอะโวยวายอะไรกันอีก?!”
เมิ่งชินรุ่ยมาถึงแล้ว!
ฮูหยินเมิ่งนางนี้คิดจะจับผิดนางพร้อมหลักฐานคามือ ทั้งยังตั้งใจจะยัดเยียดความผิดข้อหา ‘ลอบมาร่ำไห้อาลัยแก่ชายชู้ในยามวิกาล’ ให้นางเป็นแน่แล้ว!
มลทินเรื่อง ‘หนีตามบุรุษ’ นางเพิ่งจะสะสางชะล้างไปได้หยกๆ บัดนี้เห็นทีจะต้องถูกฮูหยินเมิ่งตอกตรึงซ้ำลงอีกคราเป็นแน่!
ฮูหยินเมิ่งตื่นเต้นดีใจจนแทบได้ยินเสียงหัวใจตนเอง ที่กำลังเต้นโครมครามด้วยความฮึกเหิม!
ในฐานะที่เป็นฮูหยินใหญ่ของจวนแห่งนี้ ภายในจวนย่อมต้องมีหูตาของนางแทรกซึมอยู่ทั่วทุกหนทุกแห่ง ครั้นได้ยินบ่าวมารายงานว่า เมิ่งซีโจวได้มุ่งหน้าไปยังเรือนของอนุหลิว นางก็รีบตามติดมาทันที!
คิดไม่ถึงว่านังแพศยาตัวน้อยผู้นี้ กลับเป็นฝ่ายยื่นโอกาสชั้นเลิศมาให้นางถึงมือด้วยตนเอง เช่นนี้ต่อให้มันคิดจะสยายปีกบินหนี ก็ยากที่จะรอดพ้นไปได้!
การที่นางช่วยองค์หญิงใหญ่เอาไว้ได้ นั่น
