บทที่43 พิธีสลับชะตากรรม
ฮูหยินเมิ่งถูกบ่าวหญิงชราสองคนประคองร่างกลับไปยังเรือนโยวหลานท่ามกลางความเงียบงัน
ครั้นปิดประตูเรือนแล้ว บ่าวหญิงชราทั้งสองก็พลันคุกเข่าลงกระแทกกับพื้นเสียงดัง “ปัง” ใบหน้าของพวกนางทั้งสองเต็มไปด้วยความผวาหวาดกลัว
“ฮูหยินได้โปรดอภัยให้บ่าวด้วย! บ่าวสมควรตาย!”
ฮูหยินซื่อเดินตรงไปยังเก้าอี้มีพนักทรงกลมซึ่งทำจากไม้จื่อถานที่ตั้งอยู่เบื้องบน ก่อนจะทรุดกายลงนั่งด้วยท่วงท่าสงบนิ่ง ปล่อยให้สาวใช้คนสนิทค่อยๆใช้ผ้านุ่มเช็ดคราบฝุ่นละอองบนใบหน้าของนางออกอย่างแผ่วเบา
“พวกเจ้าสองคนลุกขึ้นเถิด” น้ำเสียงของนางแม้จะฟังดูแหบพร่าอยู่บ้าง ทว่ากลับสงบนิ่งอย่างที่สุด
บ่าวหญิงชราทั้งสองเนื้อตัวสั่นงันงก ค่อยๆลุกขึ้นยืนแล้วถอยไปยืนสงบเสงี่ยมอยู่ตรงมุมห้อง
ฮูหยินเมิ่งยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย สีหน้าเหมือนจะเย้ยหยันตนเอง แต่ภายในใจกลับคืนสู่ความสงบเรียบร้อยแล้ว
โทสะอันเดือดดาลที่เมิ่งชินรุ่ยเผยแสดงออกมานั้น ครึ่งหนึ่งเป็นโทสะจริงซึ่งเกิดจากที่นางกระทำเกินขอบเขต จนเกือบจะพาผู้คนทั้งจวนโหวให้ต้องพลอยรับเคราะห์ไปด้วย
แต่อีกครึ่งหนึ่งนั้น… เห็นชัดว่าเป็นเพียงการเล่นละคร ที่จงใจแสดงให้องค์หญิงใหญ่ทอดพระเนตรเท่านั้น
เมิ่งชินรุ่ยไม่มีทางลงโทษนางผู้เป็นฮูหยินเอกแห่งจวนโหวจริงๆแน่ อย่างน้อย… ก่อ
