นที่ตำแหน่งพระชายาองค์รัชทายาทจะเป็นที่แน่นอน เขาย่อมมิกล้ากระทำการเช่นนั้นแน่
เพียงแต่…
นังวายร้ายตัวน้อยผู้นั้นกลับสามารถเกาะเกี่ยวกิ่งไม้ใหญ่เช่นองค์ใหญ่ได้อีกคราแล้ว!
นี่ต่างหากจึงเป็นตัวแปรที่ยุ่งยากอย่างแท้จริง
ข้อนิ้วของฮูหยินเมิ่งพลันเคาะลงบนพนักเท้าแขนอย่างเป็นจังหวะ บังเกิดเสียงทุ้มหนักดัง “กึก กึก” ขึ้น
เสียงนี้ประหนึ่งมิได้เคาะลงบนพนักเก้าอี้ หากแต่เคาะลงบนกลางใจของตัวนางเอง
ข้อกล่าวหาเรื่องลอบหนีตามบุรุษไปจนเปื้อนมลทินนั้น เดิมทีชัดเจนนักว่าหนักพอที่จะทำให้เมิ่งซีโจว แม้ไม่ตายก็ต้องลอกคราบหลุดออกไปชั้นหนึ่งได้นั้น กลับถูกบุญคุณที่มีต่อองค์หญิงใหญ่ซึ่งปรากฏขึ้นอย่างกะทันหัน พลันซัดใส่จนพังทลายลงในชั่วพริบตา!
วาสนาของเมิ่งซีโจวนี่ช่างดีเสียจริงๆ สมแล้วกับคำกล่าวที่ว่าคนชั่วมักจะอายุยืน!
แผนลักพาตัวที่นางเฝ้าวางหมากเดินเกมมานานหลายปี เมิ่งซีโจวไม่เพียงสามารถหนีกลับมาได้ด้วยตัวเองเท่านั้น แต่ยังได้สร้างความดีความชอบต่อการทหารเหมือนดังที่นางกล่าวไว้จริงๆ — ซ้ำยังได้สร้างความดีความชอบชิ้นใหญ่ต่อราชสำนักอีกด้วย
องค์หญิงใหญ่มีฐานะเป็นถึงแม่ทัพ การที่เมิ่งซีโจวช่วยชีวิตของนางเอาไว้ได้ จะไม่นับเป็นเรื่องใหญ่ของราชสำนักได้อย่างไรกันเล่า?
ฮูหยินเมิ่งหรี่ตาลง แววตาเปลี่ยน
