เป็นลุ่มลึกราวบ่อน้ำบรรพกาลที่ยากจะหยั่งถึงได้
แต่แล้วอย่างไรเล่า? ต่อให้นางได้ใจผู้คนไปมากเพียงใด สุดท้ายก็มิใช่ถูกบีบบังคับให้ต้องสวมชื่อของ ‘เมิ่งหนานอี้’ ต้องฝืนใช้ชีวิตอยู่ในจวนแห่งนี้ดุจคนไร้ตัวตนหรอกหรือ? สุดท้ายก็เป็นได้เพียงแค่หนูดินตัวหนึ่งที่มิอาจออกสู่แสงตะวันเท่านั้นเอง!
หนานหนานของนาง หรือก็คือเมิ่งหนานอี้ตัวจริง อีกเพียงครึ่งปีให้หลังนี้ ก็จะได้ขึ้นเป็นว่าที่พระชายาขององค์รัชทายาทโดยชอบธรรมแล้ว ยามนั้นนางย่อมสง่างามไร้ผู้ใดเทียบเคียง! ครั้นถึงเวลานั้น ผู้มีพระคุณขององค์หญิงใหญ่เพียงคนหนึ่ง ยังจะนับเป็นสิ่งใดได้ต่อหน้าฮองเฮาผู้เป็น ‘มารดาแห่งแผ่นดิน’ ในภายภาคหน้าเล่า?
ตาชั่งแห่งอำนาจนี้จะเอนเอียงไปทางผู้ใด ต่อให้เป็นคนตาบอดย่อมต้องมองออกทั้งนั้น!
“ขอเพียงช่วงครึ่งปีนี้…” ฮูหยินเมิ่งพึมพำน้ำเสียงแผ่วเบา ประหนึ่งอสรพิษร้ายที่กำลังแลบลิ้นพ่นพิษ
ตราบใดที่นางยังสามารถประคองสถานการณ์ในช่วงครึ่งปีนี้ไว้ได้ ไม่ปล่อยให้อีกฝ่ายก่อคลื่นลมอันใดขึ้นมาอีก ครั้นเมื่อหนานหนานได้ก้าวเข้าสู่ตำหนักบูรพาแล้ว เมิ่งซีโจวนางนั้น…ย่อมจะต้องถึงคราวถูกเหยียบย่ำจนจมสู่ธุลีดิน ไร้วันจะฟื้นคืนกลับมาได้ ต้องตกลงสู่ห้วงวิบัติชั่วกัปชั่วกัลป์อย่างแท้จริง!
และทันใดนั้นเอง จู่ๆฮูหยินเมิ่งก็พลันนึกถึงว
