บทที่40 ท่านแม่…ช่างอ่อนด้อยนัก
ยามนี้บรรยากาศล้วนตกสู่ความเงียบงัน ไม่จำเป็นต้องเอื้อนเอ่ยอันใดก็สามารถเข้าใจได้กระจ่างชัด
องค์หญิงใหญ่ค่อยๆหมุนกายหันไปทางฮูหยินเมิ่งอย่างเชื่องช้า ผู้ซึ่งยามนี้มีใบหน้าซีดขาวประหนึ่งเม็ดเกลือ ก่อนจะทรงตรัสขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยว่า
“ฮูหยินเมิ่ง ตำแหน่งนายหญิงแห่งจวนโหวนี้… นับว่าเจ้าปกครองและตีความได้อย่าง ‘แปลกใหม่’ ยิ่งนัก”
เพียงประโยควาจาที่เปล่งออกมาด้วยน้ำเสียงเบาหวิว พร้อมกับหางเสียงที่ลากยาวนั้น เมื่อร่วงลงสู่โสตประสาทของฮูหยินเมิ่ง นางกลับรู้สึกประหนึ่งถูกอสนีบาตฟาดผ่าลงกลางศีรษะทันใด!
นางได้แต่อ้าปากค้าง คำแก้ตัวทั้งปวงที่เพียรถักทอแต่งขึ้นภายในใจ ภายใต้คำตัดสินประหนึ่งตอกฝาโลงนี้ ถึงกับทำให้ใบหน้าของนางเปลี่ยนเป็นซีดขาวราวกระดาษ ก่อนที่วาจาเหล่านั้นจะแตกสลายเป็นผุยผงในชั่วพริบตาจนมิอาจเอื้อนเอ่ยออกมาได้!
สีโลหิตสุดท้ายบนใบหน้าของนางพลางเลือนหายไปจนสิ้น ร่างทั้งร่างสั่นสะท้านรุนแรงดุจหุ่นกระดาษที่ถูกสูบวิญญาณออกจากกาย ยามนี้โอนเอนไปมาราวกับจะล้มมิล้มแหล่!
หลายคราที่นางต้องหายใจหอบรุนแรงประหนึ่งจะฉีกกระชากปอดตนเองให้ขาด จำต้องใช้เล็บมือทั้งสิบจิกลงไปบนฝ่ามือจนลึก จึงค่อยสามารถบีบบังคับเรียกสติของตนกลับคืนมาอีกคราได้
……ยังห่างไกลจากคำว่
