ลงไปทุกขณะ
แต่เมื่อบุตรีคนโตของเขาถูกทำนายทายทักว่ามีชะตาหงส์ เขาจึงได้ปีติยินดีอย่างมากจนแทบคลุ้มคลั่ง เพราะเพียงแค่อาศัยเกียรติแห่งตำแหน่งฮองเฮาที่มากด้วยวาสนาบารมี วันหน้าความเป็นอยู่ของจวนจงหย่งโหวย่อมต้องไม่เลวร้ายนัก
บัดนี้ องค์รัชทายาทนับเป็นที่พึ่งพิงอันใหญ่หลวงที่สุดของเขา เขาจึงจำต้องระมัดระวังการกระทำทุกย่างก้าว มิกล้าที่จะประมาทแม้เพียงเล็กน้อย
หากองค์รัชทายาทเพียงแค่บังเอิญพบ ‘เมิ่งหนานอี้’ ในระหว่างทางเข้า ด้วยน้ำใจของพระองค์จึงทรงส่งตัวนางกลับมายังจวนเล่า?
แต่ตัวเขากลับส่งหนังสือฉบับหนึ่งไปสอบถาม ทำนองว่า – บุตรีของข้าบอกว่านางได้ช่วยกิจของราชสำนักและได้สร้างความดีความชอบใหญ่หลวง พระองค์จึงทรงให้องครักษ์คนสนิทเป็นผู้ส่งตัวนางกลับจวนด้วยตนเอง มิทราบว่าเป็นจริงหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ?
หากทำเช่นนั้นไปแล้ว เกรงว่าจะมิใช่เพียงเสียมารยาทเท่านั้น หากแต่ยังจะเป็นการล่วงเกินองค์รัชทายาทอย่างแท้จริงด้วย!
เมิ่งชินรุ่ยพลันตระหนักได้ว่า เรื่องนี้ช่างเป็นสถานการณ์ที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออกยิ่งนัก เขาทั้งเสียดายวาสนาและโอกาสที่ ‘เมิ่งหนานอี้’ อาจนำพามาให้ อีกทั้งยังหวาดเกรงว่าหากเรื่องราวหาได้เป็นจริงดั่งที่นางกล่าว และเขาเกิดก้าวพลาดเดินผิดขึ้นมา เกรงว่าผลร้ายที่จะได้รับย่อมต้องยาก
