บทที่31 อันใด? พี่น้องร่วมสายเลือดลักลอบเสพสม?!
จากนั้น นางก็พลันหันกายกลับไปเผชิญหน้ากับเมิ่งชินรุ่ย ที่ยามนี้สองตาเต็มไปด้วยความเคลือบแคลงสงสัย สองมือของนางยกผ้าเช็ดหน้าขึ้นกดที่มุมตาไว้ กล่าวด้วยน้ำเสียงระคนสะอื้น ทั้งยังเด็ดเดี่ยวประหนึ่งได้ตัดสินใจแน่วแน่แล้ว
“ท่านพี่! เรื่องก็มาถึงขั้นนี้แล้ว ข้าคงมิอาจปิดบังท่านพี่ต่อไปได้แล้วเช่นกัน! แม้ข้าจะรักและเอ็นดูหนานอี้บุตรีผู้นี้มากที่สุด รักนางประหนึ่งไข่มุกในฝ่ามือ ทว่าความผิดที่นางก่อในครานี้ช่างใหญ่หลวงนัก นับว่าเทียมฟ้าเสียจนยากจะอภัยได้! แม้ข้าจะต้องรู้สึกเจ็บปวดดั่งถูกคมมีดกรีดใจ ก็มิอาจปกป้องนางต่อไปได้แล้วเช่นกัน! ท่านพี่เป็นประมุขบ้าน จะตัดสินใจลงโทษหญิงบัดซบผู้นี้อย่างไรก็สุดแท้แต่ท่านเถิด! แต่ข้าจะเพียงขอให้ท่านเห็นแก่สายเลือดและความผูกพัน ได้โปรดไว้ชีวิตนางสักครั้งเถิด…”
ประโยคสุดท้ายนั้น นางเอ่ยออกมาด้วยสีหน้าท่าทางประหนึ่งไส้พุงจะขาดสะบั้น ดูราวกับเป็นมารดาผู้ตกอยู่ในความอับจนและกำลังเจ็บปวดรวดร้าวใจอย่างแท้จริง!
เดิมทีเมิ่งชินรุ่ยก็จำต้องรับมือกับเหตุการณ์พลิกผันกะทันหันนี้เสียจนจิตใจปั่นป่วนอยู่แล้ว ครั้นได้ฟังวาจาของฮูหยินตนในยามนี้ จิตใจก็ยิ่งเดือดดาลจนโทสะพุ่งพล่าน เขาแค่นเสียงเย็นชาคราหนึ่งแล้วจึงเอ่ยขึ้
