นว่า
“เจ้าควรเก็บความใจอ่อนแห่งมารดาผู้เปี่ยมเมตตาของเจ้ากลับไปได้แล้ว! ก่อนหน้านี้ยังลวงข้าว่านางไปสงบใจร่ำเรียนกระเบียบอยู่ที่เรือนพักบนเขาทิงซาน บัดนี้ในที่สุดก็ยอมปริปากบอกความจริงได้แล้วรึ? เช่นนั้นก็จงพูดมาให้หมด! นังลูกบัดซบผู้นี้ไปก่อเรื่องอันใดมาอีกบ้าง?!”
เรื่องที่ให้เมิ่งหนานอี้สวมรอยแทนตัวตนของเมิ่งซีโจวนั้นเป็นเรื่องหนึ่ง ทว่าในใจของฮูหยินเมิ่งยามนั้น นางยังคงคิดจะรักษาเกียรติและชื่อเสียงของนาม ‘เมิ่งหนานอี้’ เอาไว้อย่างสุดกำลัง
เดิมทีนางได้กุเรื่องงดงามไว้เรื่องหนึ่งด้วยการอ้างว่า ‘บุตรีนางนี้ได้พบวาสนาใหญ่ จึงขอออกไปศึกษาวิชาอยู่นอกจวน’ และเพียงรอคอยให้ถึงเวลาที่เหมาะสม จึงจะค่อยทำให้ ‘เมิ่งหนานอี้’ หายไปจากโลกใบนี้อย่างสิ้นเชิง
แต่ผู้ใดจะคาดคิดเล่าว่า นังหญิงต่ำช้าเมิ่งซีโจวที่ควรจะต้องเน่าเปื่อยจมปลักอยู่ในโคลนตม จะกลับคืนสู่จวนมาได้อย่างน่าประหลาดนัก อีกทั้งยังกลับมาในฐ)านะตัวตนของ ‘เมิ่งหนานอี้’ เสียด้วย!
ทำเอากระดานหมากที่ฮูหยินเมิ่งสู้อุตส่าห์วางแผนไว้อย่างรอบคอบ ต้องพังพินาศลงในคราเดียว!
แต่… ไม่เป็นไร
หนทางที่นางได้ตระเตรียมไว้สำหรับมอบให้แก่นังสารเลวผู้นี้ หาได้มีเพียงเส้นเดียวไม่!
อย่างไรเสีย ทุกเส้นทางที่นางจะมอบให้หลังจากนี้ ล้วนแต่เป็น
