บทที่28 จวนโหวที่เจริญถึงขีดสุด
ฮูหยินเมิ่งหยิบจดหมายฉบับนั้นมาเปิดอ่าน เพียงกวาดสายตาอ่านได้เพียงไม่กี่บรรทัด สีหน้าของนางก็พลันเขียวคล้ำเป็นเหล็กสนิมกร่อน กัดฟันกรอดพร้อมด่าทอเสียงกร้าวว่า
“ของสกปรกต่ำช้านั่น! ใจกล้าบังอาจถึงเพียงนี้เชียวรึ!”
แท้จริงแล้ว พ่อค้าคนกลางผู้นั้นหาได้บรรยายถึงสภาพอันทุกข์ทรมานของเมิ่งซีโจว ให้นางได้อ่านด้วยความสาสมใจเลยสักคำ แต่กลับเขียนบรรยายด้วยถ้อยคำหยาบช้าลามกอนาจารลงไปในจดหมาย กล่าววาจาโอหังอย่างคนไม่รู้ที่ต่ำที่สูง
เนื้อความในจดหมายส่วนหนึ่งเขียนไว้ว่า ‘คุณหนูใหญ่ตระกูลเมิ่งผู้นั้น อุปนิสัยแข็งกระด้างจนเกินไป มิอาจสู้น้องสาวฝาแฝดที่อ่อนหวานดุจสายวารีของนางได้ หากได้ผู้เป็นน้องสาวมาขึ้นเตียงแทน คงจะมากด้วยเสน่ห์เย้ายวนและมีลีลาเร้าอารมณ์เสียยิ่งกว่านางคณิกาชื่อดังเป็นแน่”
มิหนำซ้ำประโยคปิดท้ายในจดหมายฉบับนั้น มันยังได้ข่มขู่อีกว่า หากมิยอมส่งตัวเมิ่งหนานอี้ไปให้มันได้ลองลิ้มรสดูแล้วล่ะก็ มันจะไม่ขอรับทำงานสกปรกของตระกูลเมิ่งอีกต่อไป!
“นี่มันบังอาจหยามเกียรติข้าถึงเพียงนี้เชียวรึ!” ดวงตาทั้งสองของเมิ่งหนานอี้เอ่อคลอไปด้วยหยาดน้ำตา โทสะพลันพลุ่งพล่านจนทั้งร่างทั้งร่างสั่นสะท้านรุนแรง “ท่านแม่! ลูกจะให้มันถูกสับร่างเป็นพันเป็นหมื่นชิ้นแน่คอยดู!”
ภายในดวงต
