รเ่าผู้นี้กลับคลุ้มคลั่งดั่งสุนัขบ้า กระโจนพรวดขึ้นไปบนเตียงคลอดของนาง!
ฝ่าเท้าที่เปรอะเปื้อนโคลนดินคู่นั้น—
เหยียบกระทืบลงบนท้องของนางอย่างโหดเหี้ยม!
หนึ่งครั้ง!
ตามมาอีกหนึ่งครั้ง!
นางมารเ่าทุ่มเทกำลังทั้งกายสุดแรงที่มี กระทืบฝ่าเท้าลงมาบนท้องของนางอย่างไม่ปรานี!
“อ๊าก——!!!”
นั่นยังจะนับเป็นความทุกข์ทรมานได้หรือไม่? เมิ่งซีโจวรู้สึกประหนึ่งอวัยวะภายในทั้งห้า รวมถึงกระดูกทั่วทั้งร่าง ล้วนถูกนางมารเ่าตนนี้เหยียบย่ำจนแหลกละเอียด! นางต้องนอนจมกองโลหิต หยาดน้ำตา หยาดเหงื่อและหยาดโลหิตไหลอาบจนทั่วใบหน้าของนาง ยามนั้นแม้แต่เสียงกรีดร้องยังมิอาจเปล่งออกมาได้ ทำได้เพียงแค่เผยอริมฝีปากอ้าอย่างไร้เรี่ยวแรง ประดุจปลาที่กำลังใกล้จะสิ้นลม…
ความเจ็บปวดที่กัดกินไปถึงกระดูกนั้น! ความแค้นที่โหมกระหน่ำปานฟ้าถล่มทลายนั้น! ต่อให้เฉือนเนื้อของนางมารเ่าผู้นี้ออกมาเป็นพันเป็นหมื่นชิ้น บดกระดูกทั่วร่างของมันให้แหลกเป็นเถ้าธุลี ก็ยังยากจะลบล้างความแค้นในหัวใจของนางได้แม้เพียงเสี้ยว!
บัดนี้ ในที่สุด…
เสียงหัวเราะแหลมของเมิ่งซีโจวพลันขาดห้วงลง
ประกายในดวงตาของนางพลันดับสิ้นสนิท นางจ้องมองไปทางร่างของนางมารเ่าที่ยามนี้กำลังหอบหายใจรุนแรง พร้อมเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยแต่เย็นเยียบจนชวนขนหัวลุก
