บทที่25 กรรมสนองรึ?
วาจาของนางประหนึ่งสายน้ำเย็นเยียบที่สาดรดลงบนศีรษะของชาวบ้านทุกคน ดับสิ้นความคิดที่จะหันมาแว้งกัดเมิ่งซีโจวหลังจากได้รับยาแก้พิษ ฝูงชนทั้งหลายได้แต่กล้ำกลืนฝืนทน กระเดือกความคับแค้นใจลงท้องไปอย่างเงียบงัน รับยาถอนพิษแล้วต่างคนต่างก็ล่าถอยจากไปภายใต้ความอัปยศ
ภายในลานบ้านยามนี้ เหลือเพียงเมิ่งซีโจวกับผู้ใหญ่บ้านที่มีสภาพใกล้ตายเต็มทน กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งปะทุออกตามรูทาวารทั้งแปด พยายามหอบหายใจอัดอากาศเข้าปอดรุนแรง หากแต่หายใจออกช่างแผ่วเบาราวจะสิ้นใจได้ทุกเมื่อ
เมิ่งซีโจวคุกเข่าลง สีหน้าประดับด้วยรอยยิ้มใสซื่อไร้พิษภัย ทว่าน้ำเสียงกลับเย็นเยียบเสียดแทงถึงกระดูก
“ผู้ใหญ่บ้าน ทั้งที่ท่านดูมีสมองมากที่สุดในบรรดาชาวบ้านทั้งหมดแล้ว ก่อนคิดที่จะลงมือกับข้า เหตุใดจึงไม่นึกเอะใจแล้วก็นึกสงสัยเสียบ้างเล่า… ว่าผู้ใหญ่บ้านแห่งหมู่บ้านถู่โพที่อยู่ใกล้เคียงกันนั้นตายได้เยี่ยงไร?”
นัยน์ตาขุ่นมัวของผู้ใหญ่บ้านพลันหดเล็กลงดั่งปลายเข็มในฉับพลัน! เรื่องที่ผู้ใหญ่บ้านถู่โพและภรรยาสินใจตายอยู่บนเชิงเขาของหมู่บ้านนั้น ผู้คนได้พากันลือไปทั่วแล้ว แต่ตัวเขากลับหลงนึกเข้าใจไปเองว่า ทั้งหมดเป็นเพราะฮวงจุ้ยที่อยู่อาศัยนั้นไม่ดี บุตรชายจึงตายพร้อมบิดามารดาจนสิ้นสายโลหิต แต่ไหนเลยจะค
