าดฝันจินตนาการเล่าว่า…
“จะ-เจ้า… เจ้าเป็นคนทำอย่างนั้นรึ? ไม่! เป็นไปไม่ได้!” ครั้นอารมณ์พลุ่งพล่าน เขาก็สำลักไอพร้อมพ่นฟองเลือดออกมาอีกระลอก ร่างกายหดงอทรุดลงในทันที
“เป็นข้าเอง…” เมิ่งซีโจวเอื้อมมือออกไปตบแก้มของเขาเบาๆ ดูแล้วคล้ายเจ้าของกำลังลูบไล้ศีรษะสุนัขใกล้ตายตนหนึ่งเพื่อปลอบขวัญมัน
“แต่ตาเ่าถู่โพผู้นั้นยังนับว่ามีชะตาตายดีกว่าเจ้ามากนัก เพราะบุตรชายของเขาด่วนจากไปก่อนแล้ว จากโลกนี้ไปพร้อมกันทั้งครอบครัว นับว่าไม่มีสิ่งใดติดค้างอยู่เบื้องหลัง แต่บุตรของเจ้าน่ะสิ….ยังเล็กถึงเพียงนั้น ซ้ำยังไร้ที่พึ่งพิง จะอยู่ต่อบนโลกที่แสนโหดร้ายเช่นนี้ต่อไปได้อย่างไรเล่า? ช่างน่าเวทนายิ่งแล้ว~”
ผู้ใหญ่บ้านระเบิดแรงฮึดสุดท้ายดุจสัตว์ป่าใกล้สิ้นใจ ดิ้นรนอย่างบ้าคลั่ง
“นังปีศาจอำมหิต! นังอสรพิษชั่วช้า! เจ้าคิดหรือว่าจะหนีรอดไปได้? เป็นหญิงโง่แท้ๆแต่กลับหารู้ตัวไม่ว่า เวลานี้มีคนใหญ่คนโตในเมืองหลวงคิดจะทุ่มเงินซื้อชีวิตเจ้า! สัตว์นรกเยี่ยงเจ้าถูกลิขิตให้ต้องกลายเป็นวิญญาณเร่ร่อนไร้ที่ไปชั่วกัปชั่วกาล!”
“ด่าได้ดี! ด่าได้แทงใจข้ายิ่งนัก!” เมิ่งซีโจวแย้มยิ้มกว้างกว่าเดิม นางโน้มเข้าไปกระซิบข้างหูของเขาด้วยเสียงที่แผ่วเบา
“ในเมื่อเจ้ามีฝีปากด่าได้เก่งถึงเพียงนี้ ข้าก็จะบอกความ
