ลับเรื่องหนึ่งให้เจ้ารู้… ที่แท้แล้ว ยาแก้พิษที่ข้าให้พวกชาวบ้านไปเมื่อครู่นั้น กลับเป็นยาเร่งให้ชีวิตของพวกมันดับสิ้นเร็วขึ้น แล้วบุตรชายของเจ้าก็จะต้องมีชีวิตอยู่อย่างเดียวดายในหมู่บ้านที่เต็มไปด้วยซากศพ… รู้แบบนี้แล้ว เจ้าซึ่งเป็นบิดา คงจะตายตาไม่หลับแล้วกระมัง? ฮ่าฮ่าฮ่า…!!”
“อ๊าก——!!!” ผู้ใหญ่บ้านระเบิดเสียงกรีดร้องสุดสิ้นหวังออกมา ใช้เรี่ยวแรงเฮือกสุดท้ายหมายจะให้ชาวบ้านทั้งหมดได้รับรู้ความจริง
สายตาของเมิ่งซีโจวพลันเปลี่ยนเป็นเย็นเยียบ นางสะบัดฝ่ามือเรียวงามฟาดลงฉาดใหญ่เต็มแรง! เสียง “เพียะ” ดังสนั่นลั่น เสียงกรีดร้องแห่งความสิ้นหวังเมื่อสักครู่พลันดับวูบลงในชั่วพริบตา นางบีบปากที่มีโลหิตไหลอาบให้อ้าออก แล้วกรอกยาดับเสียงลงไปทั้งขวด
นางลุกขึ้นยืน เงยหน้ามองจันทราเย็นเยียบที่เพิ่งพ้นเมฆา “ผู้ใหญ่บ้าน ค่ำคืนนี้แสงจันทร์ช่างงดงามนัก ท่านจงชื่นชมให้เต็มตาเถิด เพราะว่า… นี่จะเป็นครั้งสุดท้ายในชีวิตของท่านที่ได้มองเห็นดวงจันทร์แล้ว”
เมิ่งซีโจวมิได้เหลียวแลเขาอีก หันกายก้าวเดินออกจากห้องไปทันที
ยามมงคลมาถึงแล้ว กล่าวคือ ถึงคราวที่นางจะต้อง…ส่งแม่เ่าตระกูลจางลงสู่ปรโลกเสียที!
ภายในห้อง กลิ่นเหม็นคาวฉุนพุ่งปะทะเข้าใส่จมูก แม่เ่าจางนอนแผ่หราหมดเรี่ยวแรงอยู่บนเตียง แม้แต่จะ
