มันทุกตัวล้วนสมควรต้องตกนรกหมกไหม้และพังพินาศ!
นางค่อยๆยกมือขึ้นชี้ไปทางสำรับงานศพที่ยังเหลืออยู่ในลาน กล่าวขึ้นด้วยเสียงที่มิได้ดังนัก หากแต่ชัดเจนจนกลบเสียงจอแจทั้งปวงจนหมด
“หึหึ…หวังยืดอายุไขอย่างนั้นรึ? เลิกเพ้อฝันเสียเถิด”
“อาหารในงานศพเมื่อตอนกลางวัน ข้าได้ใส่ยาพิษลงไปทั้งหมด”
“พวกเจ้าทุกคน…จะไม่มีผู้ใดรอดพ้นค่ำคืนนี้ไปได้!”
สายลมหนาวยามราตรีแห่งต้นวสันต์ ยังมิอาจเทียบเท่าความเย็นเยียบที่แฝงอยู่ในถ้อยวาจาของเมิ่งซีโจวเลยสักนิด
ชาวบ้านทั้งหลายกวาดสายตามองเศษอาหารเหล่านั้นด้วยความตื่นตระหนกตกใจ ฉับพลันเหงื่อเย็นพลันผุดพรายขึ้นดุจสายฝน ใบหน้าของทุกคนเปลี่ยนเป็นซีดขาวราวแผ่นกระดาษ! มีผู้หนึ่งถึงกับรีบล้วงคอเพื่อเร่งอาเจียนอย่างคลุ้มคลั่ง คนอื่นๆพลันรู้สึกตัวดุจตื่นจากฝัน ต่างพากันทำตาม แล้วเสียงอาเจียน เสียงร่ำไห้ ไปจนถึงเสียงสาปแช่ง ต่างก็ประเดดังปะปนกันให้โกลาหลวุ่นวายไปหมด!
ท่ามกลางความตื่นตระหนก เสียงหัวเราะเย้ยหยันของผู้ใหญ่บ้านก็เปล่งดังเสียดแทงเข้ารูหู
“เพ้อเจ้อสิ้นดี! เจ้าคิดว่าพวกข้าจะเชื่อรึ? อาหารพวกนี้เจ้าเองก็กิน! หรือต่อให้เจ้าวางยาพิษจริง…”
เขาชี้นิ้วใส่เมิ่งซีโจว แววตาทั้งสองเปี่ยมด้วยรังสีแห่งความอาฆาตแค้น
“ข้านี่แหละจะสั่งเชือดเจ้าให้ตายสิ้นก่อนผู้ใด! ข้าจะ
