บทที่22 แผนจับตายเมิ่งซีโจว!
“เจ้า!” สตรีผู้นั้นโกรธจนใบหน้าเขียวคล้ำ
สตรีอีกคนข้างกายนางรีบดึงไว้พร้อมกับห้ามปราม
“เจ้าจะไปยั่วยุนางเพื่ออันใดกัน? ฝีปากนังนั่นร้ายกาจเพียงใด เจ้ายังไม่รู้อีกรึ? เจ้าด่าไปก็สู้อะไรนางไม่ได้ มีแต่จะยิ่งทำให้ตนเองหัวเสียเปล่าๆ ไยจึงต้องแกว่งเท้าเตะหินให้เจ็บตัวเล่นด้วยเล่า?”
เมิ่งซีโจวพยักหน้าเล็กน้อย คว้าเมล็ดแตงขึ้นมากำหนึ่ง แล้วเริ่มแทะเคี้ยวเสียงดังกรุบกรับ พลางรู้สึกพึงพอใจกับชื่อเสียงของตนที่ได้ผู้คนได้เลื่องลือไปทั่วในตอนนี้ สตรีกลุ่มนั้นต่างมีใบหน้าถอดสี ก่อนจะพากันเดินคอตกหงอยเหงาถอยหนีไป
เมิ่งซีโจวมิได้ใส่ใจพวกนางอีก ทว่ากลับรู้สึกแปลกประหลาดอยู่บ้าง เหตุใดจนปานนี้ผู้ใหญ่บ้านยังไม่มาอีกเล่า? หรือจะถูก ‘ของขวัญชิ้นใหญ่’ ที่นางมอบให้เมื่อคืน เล่นงานจนตกอกตกใจแทบสิ้นชีวาไปแล้วกระมัง?
กระทั่งถึงเวลาเลี้ยงอาหาร ผู้ใหญ่บ้านจึงค่อยปรากฏกาย สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความหม่นหมองอย่างที่สุด เขานิ่งเงียบจนผิดสังเกต เพียงก้มหน้าก้มตากินข้าวอย่างเดียว มื้อหนึ่งผ่านไปกลับมิได้ก่อเรื่องเลยแม้แต่น้อย
ภายในใจของเมิ่งซีโจวแอบนึกค่อนแคะเย็นชา — ดูท่าคงจะอดกลั้นไว้เพื่อเตรียมปล่อยไม้ตายในยามค่ำอยู่กระมัง
คราฟ้าหม่นพลบค่ำ ผู้ใหญ่บ้านก็นำชาวบ้า
