บทที่20 นังหญิงสำส่อน (1)
เมิ่งซีโจวรีบเดินกลับเข้าไปในเรือนแล้วตรงปรี่ไปที่ห้องของนางทันที ทว่าอดนึกเสียดายมิได้ เมื่อพบว่าหญิงชราผู้นี้ยังคงหลับใหลไม่ได้สติ จนเวลาล่วงล้ำไปเกือบเที่ยงคืน
เมิ่งซีโจวเข้าครัวต้มยาบำรุงมาถ้วยหนึ่ง ก่อนจะยกเข้าไปวางไว้ข้างเตียงของแม่เ่าจาง คาดหวังจะสามารถบำรุงร่างกายหมายพยุงรักษาชีวิตของนางไว้ต่ออีกสักหน่อย จะได้เล่นสนุกกับนางเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะทำให้นางได้หัวใจวายตาย
“ท่านแม่เจ้าคะ~ ถึงเวลารทานยาต้มแล้ว~”
แม่เ่าจางยามนี้ได้สติฟื้นคืนตื่นขึ้นนานแล้ว เมื่อได้ยินเสียงดังกล่าว ถึงกับหันไปจ้องอีกฝ่ายตาเขม็ง สายตาสิบส่วนเต็มไปด้วยแรงอาฆาตแค้น แต่แล้วจู่ๆก็อาศัยจังหวะทีเผลอ บ้วนถ่มเสมหะปนน้ำเลือดก้อนโตพ่นใส่ใบหน้าของเมิ่งซีโจวทันที!
แต่เมิ่งซีโจวกลับสงบเยือกเย็นยิ่งนัก ทั้งยังสามารถยกถ้วยยาต้มเบี่ยงเปลี่ยนองศารองรับก้อนเสมหะไว้ได้อย่างพอดิบพอดี จากนั้น จึงใช้กรงเล็บตะปบคางของอีกฝ่ายไว้แล้วออกแรงบีบให้อ้าปาก นางเพิ่มแรงบีบหนักกว่าเดิมเพื่อให้ริมฝีปากเปิดกว้างมากขึ้น จากนั้น ก็กรอกยาต้มร้อนๆในถ้วยเข้าไปในปากของหญิงชราอย่างไร้ปราณี!
“อื้อ! อื้ออื้อ—!!”
แม่เ่าจางดิ้นรนขัดขืนอย่างสุดชีวิต ยาต้มร้อนๆที่ถูกกรอกเข้าปากไปกลับถูกนางพ่นทิ้งออกมาจนหมด ทำ
