บทที่17 หมากลับของตระกูลเมิ่ง
ทันทีที่แม่เ่าจางได้ยินวาจาประโยคนั้นของเมิ่งซีโจว ก็ถึงกับต้องเบิกตาโพลงถลึงใส่อย่างไม่อยากจะเชื่อ สตรีที่พบเห็นตรงหน้า บัดนี้ดูประหนึ่งอสุรกายจากขุมนรกในสายตานาง!
ในที่สุด… ในที่สุดนางก็เข้าใจทุกอย่างกระจ่างแล้ว!
ที่นางสู้อุตส่าห์ทุ่มเงินก้อนโตซื้อสตรีนางนี้มา ปรากฏว่าหาใช่สะใภ้แต่อย่างใด
หากแต่เป็นผีร้าย… ไม่สิ… ไม่ใช่… แต่เป็นฆาตรจิตวิปลาสที่คิดจะเอาชีวิตคนทั้งหมดในตระกูล!
เมิ่งซีโจวเพิ่งจะสังหารจื้อเอ๋อร์ตายไปสดๆร้อนๆ หรือว่าเหยื่อรายต่อไปจะเป็น…ตัวนางเอง?!
“อ๊ากก—!!”
อาการขวัญกระเจิงของแม่เ่าจางพลันพุ่งขึ้นสูงอยู่ในระดับทะลุปรอท หญิงชรากรีดร้องออกมาสุดเสียงเยี่ยงคนเสียสติวิปลาส แต่เมื่อได้สติกลับคืนเพียงเสี้ยวอึดใจเท่านั้น นางก็พลันหมุนกายหมายจะหลบหนีในทันที!
แต่ช่างน่าเสียดาย…
เมิ่งซีโจวกลับคว้าคอเสื้อด้านหลังของอีกฝ่ายไว้ได้ทัน แล้วกระชากดึงกลับมาอย่างแรง จนอีกฝ่ายถึงกับลงไปนอนกองบนพื้นเยี่ยงลูกไก่ในกำมือ นางบรรจงใช้สันมีดเคาะไปบนหน้าผากของหญิงชราเป็นจังหวะแผ่วเบา
“ท่านแม่เจ้าคะ อย่าได้หวาดกลัวสะใภ้คนนี้ไปเลย~”
เสียงกระซิบกระซาบระคนหยอกเย้าดังหลุดลอยออกมาจากริมฝีปากของเมิ่งซีโจว หากแต่น้ำเสียงนั้นกลับฟังดูคล้ายเสียงกระซิบของปีศ
