าจเข้าไปทุกที
“ท่านแม่ ท่านยังจะต้องทนเห็นลูกตัวเองค่อยๆตายจากไปทีละคนด้วยตาตัวเองนะเจ้าคะ…”
“ดังนั้น…คงจะรีบตายไปตอนนี้ไม่ได้กระมัง~”
“อย่างไรเล่าท่านแม่? ท่านชื่นชอบหรือไม่? ”
ร่างของแม่เ่าจางสั่นงกๆ ยามนี้เสียศูนย์อย่างหนัก ถึงขนาดนั่งยังโงนเงนไปมาดุจกิ่งใบอ่อนท่ามกลางพายุลม กลิ่นฉุนปนเหม็นของปัสสาวะพลันฟุ้งกระจายไปทั่ว—
ยามนี้นางขวัญหนีดีฝ่ออย่างหนักจนเผลอขับถ่ายปล่อยของเสียไหลออกมาจนหมดร่าง
“จะ-เจ้า…”
คู่ฟันบนล่างของนางสั่นระริกกระทบกระแทกกันอย่างมิอาจควบคุมได้ ทว่ายังฝืนยึดความหวังสุดท้ายที่หลงเหลือไว้มั่น
“เจ้ามันก็เก่งแค่รังแกข้ากับจื้อเอ๋อร์เท่านั้นล่ะ! หากเก่งนักก็จงรอเถิด! รอให้เฉิงเอ๋อร์กับจั๋วเอ๋อร์กลับมาเสียก่อน! ถึงเวลานั้น เจ้าก็เตรียมตัวถูกบุตรชายทั้งสองของข้าถลกหนังตัดเส้นเอ็นได้เลย ข้าจะให้พวกเขาสองคนคั้นเลือดในกายเจ้ามาดื่ม แล้วก็นำไปเซ่นไหว้ดวงวิญญาณของจื้อเอ๋อร์ที่ตายไป!! เจ้า—”
“โอ๊ยแย่แล้ว~”
เมิ่งซีโจวแสร้งปั้นสีหน้าราวกับเพิ่งนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ ยกสองมือปิดปากด้วยท่าทางที่ดูออกชัดเจนว่าแสดง
“ดูเข้าสิ ข้านี่ช่างขี้ลืมจริงๆเชียว~ ข้าลืมบอกท่านแม่ไปเสียสนิทเลย… จางเฉิงบุตรชายคนโตของท่านผู้นั้น ข้าได้ขายมันให้กับเศรษฐ)ีบุรุษที่มีรสนิยมร่วมเพศวิปลาสผู้
