หนึ่ง ที่ชื่นชอบโปรดปรานการเสพเมถุนกับบุรุษเพศไปเสียแล้ว~”
“ในยามกลางค่ำกลางคืนเช่นนี้…ดูท่ามันคงจะกำลังออดอ้อนเย้าหยอกอยู่บนเตียงใหญ่ๆนุ่มๆกับเศรษฐ)ีผู้นั้นอย่างดุเดือดอยู่กระมัง!”
“ท่านว่า…เศรษฐ)ีผู้นั้นจะพึงพอใจในรูปร่างแล้วก็สัดส่วนของพี่ใหญ่หรือไม่?”
“เป็นไปไม่ได้!!”
แม่เ่าจางถูกความสิ้นหวังปลุกกระตุ้นอีกครา นางกรีดร้องโหยหวนออกมา น้ำเสียงฟังดูหดหูอย่างสุดจะพรรณนา
“เจ้าพูดจาเหลวไหล! ข้าไม่เชื่อวาจาของเจ้าแม้แต่คำเดียว! หากเจ้ายังกล้าพูดจาเพ้อเจ้ออีก ข้าจะฉีกปากเจ้าทิ้งเสีย!!”
“ท่านแม่จะเชื่อหรือไม่ก็สุดแล้วแต่เถิด”
เมิ่งซีโจวอ้าปากหาวเบาๆ พลางหันหลังเดินกลับไปที่ห้องของตน
“อย่างไรเสียก็อย่าลืมไปเสาะหาแผ่นไม้มาให้เยอะหน่อย จะได้เตรียมไว้สำหรับทำโลงศพให้กับบุตรชายสุดที่รักของท่าน”
“อย่าปล่อยให้เขานอนเน่าอยู่บนเตียงเช่นนั้นเลย”
แม่เ่าจางรู้สึกราวกับถูกถอนกระดูกทั้งร่างออก ทรุดกายลงกับพื้นอย่างไร้เรี่ยวแรง
“เป็นไปไม่ได้… เป็นไปไม่ได้… เฉิงเอ๋อร์ของข้า…”
—
รุ่งเช้าวันถัดมา เมิ่งซีโจวก็ออกไปเชิญผู้คนมาช่วยกันจัดการงานศพของจางจื้อ ทว่าความวุ่นวายเมื่อวานที่แม่เ่าจางได้ด่าทอผู้คนไปทั่วนั้น ยามนี้ได้แพร่สะพัดออกไปจนทั่วแล้ว นางได้ล่วงเกินผู้คนไปไม่น้อยเลย ชา
