ชอบใจออกมาดังลั่น สายตาจ้องมองเมิ่งซีโจวด้วยความรู้สึกชื่นชม
“ฮ่าๆ! คิดไม่ถึงจริงๆว่าสตรีน้อยเช่นเจ้าจะรู้เรื่องเหล่านี้ดีนัก! เยี่ยม! เช่นนั้นคืนนี้ข้าจะลองใช้ ‘เบื้องหน้า’ เสพสุขดูสักคราก็แล้วกัน!”
เมิ่งซีโจวยิ้มออกมาอย่างพึงพอใจ จากนั้นจึงรีบทำการเย็บบาดแผลให้เสร็จสิ้น แล้วจึงค่อยถอยออกมาจากห้องนอนที่แสนอับเหม็นนั้นโดยเร็ว
หลังจากคำนวณเวลาดูแล้ว… จางเฉิงคงใกล้จะฟื้นคืนสติขึ้นมาเต็มที
คราวเห็นคงถึงครา…ต้องไปพบหน้าพี่ใหญ่ผู้นี้เป็นครั้งสุดท้ายแล้วกระมัง
จางเฉิงถูกจับไปขังไว้ภายในห้องรับรอง ร่างของเขาถูกมัดไว้ด้วยเชือกป่านแน่นหนา และเวลานี้ก็กำลังดิ้นรนขัดขืนอยู่ไม่หยุด
ซ่งซวี่ป๋ายคับแค้นใจยิ่งนัก จึงได้ยกเท้าขึ้นเตะเข้าใส่ร่างของเขาถึงสองครั้งสองครา
“เจ้าคนสารเลว ข้าอุตส่าห์ช่วยเจ้าไว้แท้ๆ แต่เจ้ากลับคิดจะขายข้าเสียได้!”
หลังจากเมิ่งซีโจวก้าวเข้ามาในห้องแล้ว นางจึงหันกลับไปปิดประตูเสีย จากนั้น ได้ก้าวมายืนจ้องมองจางเฉิงด้วยสีหน้าท่าทางสงบเยือกเย็น
“พี่ใหญ่ จาก ‘พ่อค้ามนุษย์’ กลับต้องกลายมาเป็น ‘เป็ดบนเขียง’ ให้เขาเชือดเสียเองแล้ว ครานี้รู้สึกเป็นเช่นไรบ้างเล่า?”
